Sevgili Muzaffer Buyrukçu, günlüğünde anlatmıştı: Birkaç arkadaşıyla Mahmutpaşa’da yer sergisi açar, bağıra çağıra satış yaparlar. Kendilerine özgü yaratıcı sloganlar bulurlar. Örneğin, sutyen için söylenen ünlü “ikizlere takke” sloganını ilk kez kendilerinin kullandığını anlatır...
Gençlik yıllarının geçici bir iş icadı olarak kalan bu satıcılık serüveni, üstadın renkli anılarından biriydi.
Yerlerde sergi açıp Mahmutpaşa atölyelerinin ürünlerini satanlardan biri de Arif Damar’dı. Merhum Arif ağabeyin anlattığına göre, satış sırasında “parti malı bunlar, haydi parti malı” diye reklam yapar.
Onun gençlik ve parasızlık günlerine rastlayan bu satıcılık elbette ki asıl işi değildir. (Asıl işi Kırk Kuşağının bir üyesi olarak toplumcu gerçekçi şiirler yazmaktı.) Ekmek kavgası uğruna lise öğrenimini de yarıda bırakmıştı. Askerliği sürgün alaylarında geçmiş, İstanbul’a döndüğünde kendini Mahmutpaşa’nın ayak esnafı arasında bulmuştu.
Kaldırımlarda bağırır Arif Damar: “Parti malı, parti malı!”
İşte tam o günlerde (1951) Ceza Yasasının 141. Maddesine aykırı davranmak suçlamasıyla içeri atılır! Hapishanede yalnız değildir; onunla aynı siyasi görüşü paylaşan arkadaşları da içeriye alınmıştır.
Yugoslavya göçmeni bir arkadaşı içeride onu suçlar: “Çarşılarda ‘parti malı, parti malı’ diye bağırmasan, polis nereden bilecekti senin parti üyesi olduğunu? Kendi kendini deşifre ettin!”
İMZALI VE
BAĞIŞLANMIŞ
KİTAPLARI BEKLEYEN
ACI SON!
Afif Yesari (1922-1989) romancı Mahmut Yesari’nin oğluydu. Tiyatro ve Yeşilçam sinemasındaki oyunculuğunun ötesinde bazı kitaplar çevirmiş ve yazmıştı.
Üstat ile ilk ve son kez, Tarık Dursun K.’nın Cağaloğlu’ndaki, ünlülerin uğrak yeri olan yazıhanesinde (kendi deyişiyle “sefilhane”de) yüz yüze geldim.
Hangi yıldı? 1988 mi? Belki.
O günlerde “Güneş” gazetesinin kültür sayfasında, sahaf tezâhlarına ve kaldırımlara düşmüş imzalı kitaplara ilişkin bir yazı yayımlamıştım. Uzun zamandır, yazardan yazara imzalanmış kitapları topluyordum; o imzalı kitaplardan söz etmiştim... Böylesi kitaplar daha çok, yazarlar öldükten sonra, geride kalanlarca çöpe atılırcasına sahafları boyluyordu! Acıklı bir durumdu bu!
Yazımı merhum Afif Yesari de etkilenerek okumuş...
Rastlantı bu ya, o gün Tarık Dursun K. tarafından tanıştırılınca, yazımı okuduğunu ve kaygıya düştüğünü anlattı.
Afif Yesari, yıllarca özenle koruduğu imzalı kitaplarının geleceğini düşünerek kaygılanmıştı! “Kendisinden sonra ne olacaktı bu, adına imzalanmış aziz emanetler?”
Üstat Afif Yesari, daha sonra bu kaygısını giderecek bir çözüm bulmuş: Kitaplarını, bir okulun kütüphanesine bağışlamış...
Kendisiyle karşılaşmamızdan bir süre sonra, kitaplarını emin ellere teslim etmiş olarak, ola ki gönül rahatlığı içinde dünyaya veda etmişti...
Aradan yıllar geçti.
Bir gün yine, ikinci el kitapların bulunduğu bir tezgâhın önünde dururken bir de ne göreyim?
Merhum Afif Yesari’nin imzaladığı kitaplardan biri tezgâhta değil mi?
Afif Yesari adına saklamak üzere hemen sahiplendim.
Böyle imzalanmış öteki kitapların başına neler geldi acaba? Bileniniz var mı?
Bir kitabın, bir kütüphanenin en büyük dramı, sahibinden sonra değerinin bilinmemesidir.