6 Şubat depremlerinin üzerinden uzun bir zaman geçti ama Malatya hâlâ yaralarını tam anlamıyla sarabilmiş değil. Yıkılan binalar, boşaltılan çarşılar ve her köşe başında gözümüze çarpan moloz yığınları, şehrin ruhuna sinmiş bir hüznün sessiz tanıkları gibi duruyor.
Bir tarafta umutla evlerinin teslim edilmesini bekleyen depremzedeler, diğer tarafta işini, dükkânını kaybetmiş esnaflar var. Kimi yeniden ayağa kalkmaya çalışıyor, kimi ise geleceğe dair hâlâ belirsizlik içinde. Malatya’nın bu hâli bana, yavaş yürüyen ama güçlü bir insanı hatırlatıyor: Yaralı, yorgun ama dimdik.
Aslında Malatya yalnızca kayısıyla, tarihiyle ya da coğrafyasıyla değil, insanıyla da değerli. Çünkü her felakette birbirine omuz veren, dayanışmayı elden bırakmayan bir şehirden söz ediyoruz. Fakat son günlerde gördüğüm tablo biraz düşündürücü… Şehirde çalışmalar hızlansa da vatandaşların beklentileri ile sahadaki gerçeklik arasında hâlâ büyük bir uçurum var.
Bir köşe yazarı olarak şunu sormak istiyorum: Malatya’nın sesi Ankara’ya ne kadar gidiyor? Çarşıda, pazarda konuştuğunuz insanların en çok dile getirdiği şey, artık daha fazla duyulmak istedikleri. Onlar yardım değil, hak ettikleri hizmeti, kaybettiklerinin telafisini ve geleceğe güvenle bakabilecekleri bir düzen istiyor.
Bu şehrin umudu, yalnızca yeni konutların yapılmasıyla değil, aynı zamanda ticaretin yeniden canlanmasıyla, gençlerin göç etmek zorunda kalmamasıyla yeşerecek. Malatya’nın ihtiyacı; kalıcı çözümler, samimi projeler ve gerçekçi politikalar. Bakalım Malatya ne zaman düzelecek?