Bu kez bir güzellikten söz etmek istiyorum. İçimizi karartan haberlerin arasında umutla okuyup yüzümde hafif bir tebessüm oluşturan bir gelişmeden...
Memleketim Malatya’nın Arapgir ilçesinde yetişen o mis kokulu, mor renkli reyhan var ya... İşte onunla ilgili yapılan bir bilimsel araştırma, “acaba gerçekten bu topraklardan şifa doğar mı?” diye düşündürdü beni.
Fırat Üniversitesi’nde görev yapan Öğr. Gör. Dr. Dilek Arslan Ateşşahin, Arapgir Mor Reyhanı’nın meme kanseri hücreleri üzerindeki etkilerini araştırmış. Bilimsel detaylara girmeyeceğim, ama özetle şöyle diyeyim: Reyhan, çok düşük oranlarda bile kanserli hücreleri öldürme etkisi göstermiş. Hem antioksidan, hem antimikrobiyal, hem de antikanser etkisiyle umut vaat ediyormuş.
Ve bu çalışma… İlk kez bizim reyhanımızla yapılmış.
İnanın gururlandım. Çünkü bu sadece bir bitki değil.
Bu toprakların kokusu, bu memleketin emeği, Arapgir’in yaz sıcağında toplanan, serin gölgelerde kurutulan reyhanı... Şimdi bilim insanlarının elinde, kansere karşı umut oluyor.
Bazen düşünüyorum da…
Yıllardır başka yerlerden, başka ülkelerden gelen her şeye hayranlıkla bakarken; bizim elimizin altındaki değerleri fark edememişiz. Oysa belki de şifa, çok uzağımızda değil. Bahçemizin köşesinde, ninemizin kuruttuğu reyhan demetinde saklıymış.
Bu araştırma elbette bir son değil. Belki başlangıcın da başı… Ama önemli olan ne biliyor musunuz?
Bu topraklarda yetişen bir bitkinin, bir gün bir hastaya umut olabileceğini bilmek.
Ve bu umudun Arapgir gibi sessiz, sakin bir ilçeden çıkması.
Malatya’nın sadece acıyla değil, umutla da anıldığı bu haberi görünce içim ısındı.
Belki bir gün, bir ilacın üzerinde şu yazacak:
"Etkin maddesi: Arapgir Mor Reyhanı."
Ve biz o zaman diyeceğiz ki: “Bak, bu bizim toprağımızın ilacı.”
Bilim insanlarına, çiftçisine, araştırmacısına ve o reyhanı kurutup saklayan herkese yürekten teşekkür ediyorum.
Çünkü bu hikâyede hepimizin payı var.