Bayramın üçüncü günü…
Eskiden bugünler, bayramın en sakin ama en anlamlı anları olurdu Malatya’da.
İlk günün telaşı geçer, ikinci günün yoğunluğu azalır, üçüncü gün ise gerçek bayram kalırdı geriye: sohbet, hatır sorma, içtenlik…
Ama şimdi sokaklara bakıyorsun…
Bir sessizlik hâkim.
Ne çocuk sesleri eskisi gibi yankılanıyor mahalle aralarında, ne de kapı zilleri durmadan çalıyor. Bayram var mı, yok mu; anlamak zor.
Malatya’nın yaşadığı zor günler, bayramın coşkusunu da alıp götürmüş gibi. İnsanlar hâlâ birbirine gidiyor, hâlâ büyüklerin eli öpülüyor ama o eski kalabalık, o eski neşe yok.
Yine de tamamen kaybolmuş değil bazı şeyler.
Bir tabak yemek hâlâ komşuya gidiyor.
Bir “gelin” denildi mi kimse geri çevirmiyor.
Ve en önemlisi, insanlar hâlâ birbirini unutmuyor.
Belki bayram artık eskisi gibi yaşanmıyor…
Ama Malatya’da bayramın özü hâlâ direniyor.
Üçüncü günün bu sessizliği aslında bir şey söylüyor:
Bu şehir yoruldu… ama vazgeçmedi.
Ve belki de en gerçek bayram, tam olarak bu.