Gökyüzünün henüz kızıla çalmadığı, şafağın en soğuk vaktinde bir evden yükselen feryat, Malatya’nın dar sokaklarını bir mühür gibi mühürledi. Fahri Kayhan, sadece eşini değil; güvenini, ruhunu ve "Sunam" dediği dünyasını, bir başkasının zehirli kelimelerine kurban verdi.

Fahri ve Suna... Onlar, sevmenin ayıp sayıldığı bir çağda, birbirlerine bakışlarıyla destan yazan iki candı. Suna, Fahri için sadece bir eş değil; uğruna diyar diyar gezilecek, her teli kutsal sayılan bir nazlı yardı. Ancak insan ruhunun en zayıf halkası olan "şüphe", bir dost meclisinde atılan o kirli iftirayla sızdı aralarına. Bir hamam sefasında paylaşılan masum bir sır, bir adamın dilinde Suna’nın namusuna atılan bir kement oluverdi.

O dönemlerde kadınların en büyük sosyal durağı olan hamam sefaları, Suna için sonun başlangıcı oldu. Bir eğlence gününde, Suna’nın en yakın arkadaşı Neriman Hanım, Suna’nın sırtındaki beni farketti. Kimselerin bilmediği bu fiziksel detay, Neriman’ın dilinde önce evde kocasına anlatılan sıradan bir sohbete, sonra ise bir felakete dönüştü. Neriman’ın eşi Mustafa Bey, bu mahrem bilgiyi bir silah gibi cebine koyduğundan habersizdi.

"Niye Küstün Bana El Sözü İçin?"

Fahri Kayhan, duyduğu o tek cümleyle sarsıldı. “Ben senin karının sırtındaki beni bile bilirim” diyen ses, Fahri’nin zihninde binlerce yankıya dönüştü. Eve döndüğünde Suna’nın tertemiz bakışları bile bu gürültüyü susturmaya yetmedi. İkna olmuştu belki ama kalbi "ya doğruysa?" sorusunun pençesinde kanıyordu. Artık o evde aşkın yerini soğuk rüzgarlar, şefkatin yerini ise sebepsiz öfkeler almıştı. Suna, sevdiği adamın gözlerinde ilk kez gördüğü o "yabancıyı" tanıyamıyordu.

O meşum gece, incir çekirdeğini doldurmayan bir kavga, aslında aylardır biriken o sessiz volkanın patlamasıydı. Fahri çekip gittiğinde, Suna için dünya durmuştu. Sevdiği adamın zihnindeki "lekeli kadın" imajını silmenin tek yolunu, kendi varlığını silmekte buldu. Suna, o beyaz tülbendini boynuna dolarken sadece canından vazgeçmedi; kendisine inanmayan o gözlere en büyük cevabı, cansız bedeniyle verdi.

Bir Ağıtın Doğuşu: Geç Kalan Uyanış

Sabahın ilk ışıklarıyla eve giren Fahri Kayhan, odanın ortasında sallanan o nazlı bedeni gördüğünde, zamanın durduğu o korkunç ana hapsoldu. Suna’sını iplerden çözüp dizlerine yatırdığında, elindeki mektup aslında onun idam fermanıydı: "Ben sana hiç ihanet etmedim beyim..." O an, koca bir şehrin sustuğu, kuşların bile sustuğu andı. Fahri, sevdiğinin soğuyan ellerini tutarken, pişmanlığın ateşinde kavrularak o ölümsüz dizeleri haykırdı:

Şafak söktü gine sunam uyanmaz

Hasret çeken gönül derde dayanmaz

Çağırırım sunam sesim duyulmaz

Uyan sunam uyan derin uykudan

Çektiğim gönül elinden

Usandım gurbet elinden

Hiç kimse bilmez halinden

Uyan sunam uyan derin uykudan

Bunca diyar gezdim gözlerin için

Niye küstün bana el sözü için

Dilerim Allah'tan sızlasın için

Uyan sunam uyan derin uykudan

Çektiğim gönül elinden

Usandım gurbet elinden

Hiç kimse bilmez halinden

Uyan sunam uyan derin uykudan....