Malatya’da takvim yaprakları bir kez daha sonbaharı gösteriyor. Hava serinliyor, sabahları nefes buhar oluyor. Şehrin dağlarına ilk kar düşmeden, konteyner kentlerde yaşayan binlerce insan yine aynı telaşta: “Kışı nasıl geçireceğiz?”

6 Şubat depremlerinin üzerinden neredeyse üç yıl geçti. O gün yıkılan binaların yerinde bugün hâlâ umutla dikilmiş konteynerler duruyor. Her biri, içinde bir ailenin hikâyesini barındırıyor: bitmeyen bekleyişleri, tükenmeyen sabırları, soğuğa karşı direnen umutları…

Konteynerlerin metal duvarları, yazın kavurucu sıcağını, kışın dondurucu soğuğunu saklayamıyor. İçerideki soba, her ne kadar yansa da, duvarlardan sızan rüzgâr insanların içine kadar işliyor. Yine de Malatyalılar dayanıyor. Çünkü “evlerimiz teslim edilecek” denilen her açıklama, onlar için yeni bir bahar umudu oluyor.

Ama o bahar, bir türlü gelmiyor.

Kimi konteynerlerde küçük çocuklar büyüdü, okula başladı. Kimi yaşlılar, bir evlerinin olup olmadığını göremeden bu hayattan göçtü. Malatya, üç kıştır soğuğu değil, unutulmuşluğu hissediyor.

Devletin çabaları, müteahhitlerin vaatleri, ihalelerin açıklamaları... Kağıt üzerinde çok şey yapıldı ama gerçekte hâlâ yüzlerce aile, bir konteynerin daracık alanında yaşam mücadelesi veriyor. İnsanlar artık sıcak bir evden çok, bir kalıcılık hissine ihtiyaç duyuyor.

Bu şehir, kayısısıyla tanınır; sabrıyla anılır. Ama hiçbir sabır, bu kadar uzun sürmemelidir.

Malatya’nın da artık bir “teslim tarihi” değil, bir teslimiyet hali var. Halk, “ne olursa olsun dayanacağız” diyor ama içten içe şunu da biliyor: Dayanmak, yaşamak değildir.

Kış yine kapıda. Sobanın başında ısınmaya çalışan çocukların gözlerinde bir dilek var: “Bu bizim konteynerdeki son kışımız olsun.”

Ve belki de bizlerin en büyük sorumluluğu, o dileğin artık duyulmasını sağlamak.