Malatya sokaklarında her gün aynı manzarayla karşılaşıyoruz: korna sesleri, ani frenler, kavşak ortasında kalakalmış araçlar… Şehirdeki trafik sadece yolları değil, insanların sinir uçlarını da tıkamış durumda.

Son aylarda yaşanan trafik kazalarının sayısı dikkat çekici biçimde arttı. Üstelik bu kazaların büyük bölümü, kötü yol şartlarından ya da araç arızalarından değil, insan davranışlarından kaynaklanıyor. Biraz sabırsızlık, biraz öfke, biraz da “ben bilirim” tavrı… Ortaya çıkan tablo ne yazık ki üzücü.

Kırmızı ışıkta durmamak, yaya geçidinde hız kesmemek, sinyal vermemek… Bunlar artık Malatya trafiğinde “normalleşmiş” davranışlar haline geldi. Oysa her ihlalin ardında potansiyel bir facia yatıyor. Direksiyon başında birkaç saniyelik öfke, bir insanın hayatına ya da bir ailenin düzenine mal olabiliyor.

Malatya’nın yolları genişliyor, araç sayısı artıyor ama trafik kültürü aynı hızda gelişmiyor. Bir zamanlar sabrıyla, sakinliğiyle anılan bu şehrin insanları, direksiyon başında bambaşka bir kimliğe bürünüyor. “Benim yolum açık kalsın, ben geçeyim de sonrası önemli değil” anlayışı, toplumsal bir huzursuzluğa dönüşüyor.

Aslında mesele sadece ehliyet değil, ehliyetle birlikte alınması gereken sorumluluk bilinci. Trafik kurallarına uymak, devlete ya da polise boyun eğmek değil; birbirimizin hayatına saygı duymaktır.
Ne yazık ki bu farkındalık hâlâ yeterince yerleşmiş değil.

Bir şehir düşünün: Kayısısıyla meşhur ama sabrını trafikte kaybetmiş… Oysa Malatya insanı, bu toprakların en olgun, en dirayetli karakterlerinden biridir. Bu şehir, direksiyon başında da yeniden o olgunluğunu hatırlamalıdır.

Trafikte kazaları azaltmanın yolu yeni cezalar ya da kameralar değil; insan davranışının değişmesinden geçiyor. Belki de önce hepimiz şunu sormalıyız kendimize:

“Yola çıktığımda gerçekten ulaşmak istediğim yer neresidir — varacağım nokta mı, yoksa kendimi ispat etmek mi?”

Eğer cevabımız “güvenle eve dönmek” olursa, o zaman Malatya trafiği de biraz nefes alır.