Yayıncılık alanındaki başarısı, yazarlığının da önünde yer alırdı. Altmışlı yıllarda çevirmen Aydın Emeç’le kurduğu “e” yayınevi hızla büyüyüp, Türkiye’nin bir numarası olmuştu denilse yanlış olmaz. Gazetelere tam sayfa kitap ilanı verebilen bir kuruluştu “e” yayınevi. Yüz binler satan bazı kitaplarına afişler yaptırır, kentin duvarlarında reklam ederdi. TV ekranlarında kitaplarının duyurusu yapılırdı.
Gelgelelim yetmişlerin ortalarına gelindiğinde yayınevi, tıpkı kurucusu gibi soluk almakta güçlük çekiyordu!
Çalıştığım gazetenin sanat sayfası için yayıncılarla, “yeni çıkacak kitaplarıyla ilgili” bir dizi hazırlama görevi üstlenmiştim. Elbette “e” yayınlarının sahibi Cengiz Tuncer de yayıncı listemizin başındaydı. Kendisine telefon ettim, randevu aldım, denilen saatte kapısını çaldım.
Zarif, hoşsohbet bir adamdı. Karşılıklı oturduk, çaylarımızı içerken, içten bir söyleşiye başladı. Ama o gün değil de, bir başka gün yeni yayın dönemi hakkında konuşmak istiyordu; çünkü rahatsızdı o gün...
“Geçmiş olsun, neyiniz var?” diye sordum.
“Efendim, Malatya’ya gitmemenin cezasını çekiyorum!” diye açıkladı.
Malatyalı olduğum için, birdenbire ilgimi çekmişti bu açıklama!
“Malatyalı mısınız?” diye sordum şaşkınlıkla. (Oysa İzmirliydi üstat, Tarık Dursun K.’nın İzmir’den arkadaşıydı.)
“Hayır,” dedi üstat. “Malatyalı değilim... İsviçre’de bir doktora gitmiştim tedavi için. İsviçreli doktor: ‘Neden buralara kadar geliyorsunuz? Sizin Malatya diye bir şehriniz var; gidin orda yaşayın, havası sizin hastalığınızı tedavi eder’ demişti. Ben de çok düşündüm ama, işlerim dolayısıyla bir türlü Malatya’ya gidip yerleşmeyi göze alamadım... İşte, o yüzden iyileşemiyorum bir türlü!”
İkinci randevusuna da rahatsızlığı nedeniyle gelemedi ve Cengiz Tuncer’le tasarladığımız konuşmayı yapamadık.
1981 yılında yaşamdan ayrıldı. Boğaz’ın Anadolu yakasında oturduğu için, Boğaz sularına bakan eski mezarlıklardan birinde (sanırım Nakkaştepe’de) toprağa verilmişti. Babıali’den yakın arkadaşları cenazesine katılmıştı doğal olarak.
Mezarlığın yolu yokuşlu olduğu için de cenazeyi taşıyanlar yorulmuştu.
İçlerinden biri, merhum Cengiz Tuncer adına yakınmaktan kendini alamadı:
- Yahu, adam yaşamı boyunca soluk almakta zorlandı! Onu şimdi neden getirip de bu yolu yokuşlu mezarlığa koyuyorsunuz? Zavallı Cengiz nasıl inip çıkacak bu yokuştan?

YUSUF ZİYA, ZEKİ BEYNER’İ
TANIMAK İSTİYORDU
Aziz Nesin onun için “harika çocuk” diyordu. Karikatür sanatındaki üstün yeteneği nedeniyle... Aile desteği görmemişti; anlı şanlı okullarda okumamıştı. Tersine, bir köprü altı çocuğuydu. Yoksulun yoksuluydu. Sokakları, park köşelerini, damı akan gecekondu yaşamını iyi biliyordu, çünkü onun gerçeğiydi bunlar. Çizdiği konuları hep yoksulların acının acısı yaşamından süzüp çıkarıyordu.
Arkadaşları onun çizimlerini, Yusuf Ziya Ortaç’ın yönettiği AKBABA dergisine götürmüş; Yusuf Ziya Bey de pek beğenmiş ve dergisinde yayımlamaya karar vermişti. Çok da merak etmişti bu yetenekli çocuğu. Arkadaşlarına, “Kimdir bu çocuk? Söyleyin gelsin, tanışalım...” demişti.
Beyner’in arkadaşları, dönemin şık giyinen İstanbul çocuklarıydı. Ali Ulvi, Semih Balcıoğlu... Yusuf Ziya Bey’in takdirini kazanmışlardı.
Gelgelelim Zeki Beyner’in üstü başı, çizdiği adamların üstü başı gibi dökülüyordu! Ayakkabısının sökülen burnundan parmağı görünüyordu! Bu kılıkla Yusuf Ziya gibi “janti” bir beyefendinin karşısına çıkmaya asla cesaret edemezdi!
Arkadaşlarıysa ısrar ediyordu, onu, AKBABA dergisinin yönetim yerine götürmek için... Bu amaçla üstüne başına biraz çekidüzen verdiler. Ancak ayakkabısının sökük burnuna nasıl bir çare bulacaklardı?
Düşündü taşındılar, sonunda ayağının başparmağını, ayakkabının rengine boyamaya karar verdiler. Siyah çini mürekkeple ayak parmağını boyayınca biraz gizlenmiş oldu.
Zeki Beyner’i öylece alıp Yusuf Ziya Ortaç’la tanışmaya götürdüler...
(Öznur Kalender’den.)

ÇOK YAŞA!
Hapşıran kişilere, neden “Çok yaşa!” denir?
Eski çağlarda, insanlar hapşırınca, ruhunun ya da canının, burnundan çıkıp gideceğine inanılırdı. Can burundan çıkınca kişi ölürdü.
Hani çok yorulmuş kişiler de, kötü durumda olduklarını “canım burnumda” diye açıklar ya...
Hapşırana çok yaşa demek, o eski çağlardan günümüze kadar gelmiş bir alışkanlık.