Ulusal Kurtuluş Savaşı'nın noktalandığı Mütareke, Mudanya'da Rus asıllı bir zenginin konağında imzalanmıştı.
Bilindiği gibi konferansa İsmet Paşa başkanlık ediyordu. Bir asker olarak bu, onun uluslararası bir toplantıya ilk katılışıydı. Toplantı biraz bunalımlı geçmiş, bir ara iki günlük bir kesintiye de uğramıştı. Yine de sonuç olumlu oldu.
Gazi Paşa, İzmir'e kadar kendisiyle Fransa ve Müttefikler adına görüşmeye gelen Franclin Boullion'un konuşmalarından, karşı cephenin ruh halini ve ne gibi ödünler vermeye hazır olduklarını kestirmişti. Dahası, Yunanistan karışmış, toparlanması için zamana gereksinimi vardı. Yunan halkı savaş istemiyordu; ayrıca Müttefikler de arkalarında durmaktan kaçınıyordu şimdi.
Gazi Paşa'nın görüşü çok açıktı: "Bizim ulusal haklarımız korunsun, topraklarımız teslim edilsin; bu iş hemen burada. barış içinde biter!" diyordu.
Görüşmeler yer yer bunalımlı geçse de, Ankara Hükümeti'nin istekleri büyük ölçüde benimsendi.
İsmet Paşa Ankara'dan aldığı yetkiye dayanarak 11 Ekim 1922'de varılan anlaşmayı imzaladı.
Son oturumda Müttefik generalleri ayrı ayrı, ev sahibi İsmet Paşa'ya, gösterdiği incelik ve iyi kabulden dolayı teşekkür ettiler. İsmet Paşa her zamanki güler yüzlü haliyle, onların iyi niyetlerini övdü.
Konferansın yapıldığı konağın önünde bir bando hazır bekliyordu.
Başta General Herrington ile öteki Müttefik generalleri ve maiyetleri limanda kendilerini bekleyen gemilerine dönüyorlardı. İsmet Paşa konuklarını geçirirken askeri selam birliği vaziyet almıştı.
Müttefiklerin temsilcileri selam vererek geçerken, askeri bando bir marşa başladı. Konuklar bu marşın ahengine ayak uydurarak limana doğru yürümeye başladılar.
Çalınan marş biraz fazla mı oynaktı, ne? Giderek hızlanıyor, marşa uyan adımlar da birlikte hızlanmak durumunda kalıyordu! Delegeler ilerledikçe tempo yükseliyor, gittikçe oynaklaşıyordu!
Konuklarının arkasından bakan İsmet Paşa, onların müziğe ayak uydurma çabalarını gülümseyerek izliyordu.
Kahkaha Marşı denen bu parçanın çalınışı bir rastlantı mıydı, yoksa bando şefinin zekice bir buluşu muydu? Kimse anlayamamıştı.
İsmet Paşa'ysa, 25 Aralık 1973 tarihine kadar hep gülen yüzüyle belleklerde yer edecekti.