Soğuklarla birlikte kış hazırlıkları başladı. Her tür olumsuzluklara rağmen, bırakmadığımız ve sıkı sıkı sarıldığımız geleneklerimiz içinde gurme önemli bir tutuyor.
Yazın yazlık, kışın ise kışlık ürünleri tükettiğimiz günlerden kalma adetlerimiz nedeniyle mutfaklarımız her daim zenginliğini korumakta.
Yıllar öncesi, bize anlatılan yaşam hikâyelerinde domates, patlıcan, salatalık ve yeşilbiberi kış aylarında bulmak mümkün olmazmış. Demek ki kurutmalık sebze âdetimiz o günlerden kalmakta.
Örneğin kış aylarına rast gelen bir Ramazan ayının iftarı için kuru sebzelerle yapılan dolma, sahurda yapılan kuru biber kızartmasının tadını yazın dahi bulamıyoruz.
Yine o günlerde hangi eve asitli içecekler girebilirdi ki? Ya milli içeceğimiz ayran veya olmazsa olmazımız hoşaf tercih edilirdi.
Bilmeyenler için hoşafı iki kelime ile anlatmak gerekirse, bu içecek meyve kurularından yapılırdı. Kayısı, elma, armut, ayva ve üzüm ilk aklıma gelenler.
Elbette hoşafın yanı sıra bir başka içecekte vişne suyu olurdu.
Kış hazırlıklarında turşunun da yeri bir başkadır. Her tür sebze ve meyveden yapılan turşular kışın yine sofraların vazgeçilmez tatlarındandır.
Sonbaharda yapılan turşulara kavuşmak için bir an önce kışın gelmesini dileyenler olurdu.
Kışın uzun gecelerinde tüketilen kuru yemişlerde yaz ve son bahar aylarında yapılırdı. Kuru tut, ceviz, fındık, pestil, kuru üzüm, yazdan biriktirilen karpuz ve kavun çekirdeği mutlaka birçok evde bulunurdu.
Çok güzel adetlerimiz vardı. Bunları gelecek kuşaklara anlatmamız gerekiyor. Bunlar geleneklerimiz değil, sanki çocukların sağlıklı büyümeleri için şartmış gibi geliyor.
O yokluk günleri olarak anlattığımız günler aslında varlık günlerimizmiş.
Binbir türlü reçeller yapılırdı. Gül reçeli, kızılcık, ayva, kayısı ve vişne reçeli gibi.
Herşey organikti.
Evimizin sobası, Evin fırını gibi idi.
Hele de kuzine ise mükemmel olurdu.
Sobamız da çamaşırlar kurutulur. Çay demlenir, kuzinemizde börekler çörekler yapılır, hatta yemekler pişirilirdi.
Evin kedisi her zaman sobanın en sakin yerinde kendine bir minder bulurdu.
Kar iyi yağardı. Okuldan gelen öğrenci, işten gelen evin reisi sobanın yanında birkaç dakikada ısınırdı.
Sobanın üzerine mutlaka bir güğümle ya da çaydanlıkla su vardı. Yemek saati ise tencereyle yemek soğumasın diye ya da son tıkırtıları pişmeyi bekler, beklerken de mis gibi kokardı.
Fırın yerinde artık o gün ne varsa; ister börek ,ister kek, ister ekmek ister çörek, dahası patates ya da kestane kavrulurdu.
Çayla birlikte, ıhlamurda odaya güzel bir koku yayardı. Koku yayan bir başka şeyde soba üzerine bırakılan portakal, limon ve mandalina kabukları olurdu.
Kış hazırlıkları ve soba kültürümüz gerçekten yaşamamız gereken anlar.
Meğerse eskiden çok daha zenginmişiz.