Delikanlı’nın içinde olduğu halk otobüsüne çok güzel bir kız binmişti. Kız o kadar güzeldi ki, yol boyunca ondan gözlerini alamıyordu. Büyülenmiş gibiydi! Nereye gitmek istediğini bile unutarak, güzel kızın ineceği durağı kollamaya başladı. Onun evini öğrenecek, daha sonra yine buraya gelip konuşmaya çalışacaktı.

Ailesinin yoksulluğu nedeniyle delikanlı liseyi yarım bırakmış, üniversite okumayı daha baştan aklından silmişti. Başında esen kavak yelleriyle kâh seyyar satıcılık ediyor, ekmeğini çıkarmaya uğraşıyor; kâh dünyayı değiştirmek için devrimci arkadaşlarıyla birlikte eylemlere katılıyordu.

Asıl amacıysa kamyon sürücüsü olmak, dünyayı dolaşmak, uluslararası yollarda serüven duygusunu tatmin etmekti.
İçinde bulunduğu halk otobüsü Maltepe’ye varmıştı. O, güzelliğiyle gözlerini kamaştıran genç kız Maltepe’de indi. Hemen onunla birlikte kendi de indi.
Kız evine giderken, tenha bir sokakta yanına yaklaşarak onunla tanışmak, arkadaş olmak istediğini belirtti.
Genç kız güzel olduğu kadar, sert biriydi. Otobüs durağından beri kendisini izleyen delikanlıdan hoşlanmamıştı. Onunla arkadaş olmak gibi bir niyeti de yoktu. Delikanlının önerisini reddetmekle kalmadı, bir daha yoluna çıkmasın diye gözdağı vermeye çalıştı.
Delikanlı morali bozuk durumda kızı evine kadar izledi. Sonra gerisin geri döndü.

Maltepe’de başıboş ve can sıkıntısı içinde dolaşırken bir dükkân ilgisini çekti. Burası alışılmış bir dükkândan çok, bir grup ressamın işliğiydi. İçeride sergilenen resimler vardı.

Otobüsteki kızın güzelliği gibi, sergilenen resimlerin de bir büyüsü olmalı ki, delikanlıyı adeta kolundan tutup içeri doğru çekmişti. Öteden beri bir şeyler çiziktirirdi ama, resim yapmak gibi bir amacı hiç olmamıştı.
Atölye, ressam Kasım Koçak ve arkadaşlarına aitti.
Kim olduğunu bilmeden Kasım Koçak’la tanıştı.
Bu tanışma, içindeki reddedilme acısını biraz olsun hafifletmiş, kendini rahat hissetmesini sağlamıştı.
Resme ilgi duyduğunu öğrenen ressam, onu kendi yazgısına terk etmedi. Resimle ilgili bilgiler verdi.
Çizim yapsın diye boyalar verdi. Yine gel diye ısrar etti.
Maltepe’deki resim işliğine ikinci gidişinde, kendince yaptığı resimleri de yanında götürmüştü.
Ressam Kasım Koçak onun elinden çıkma işlere bakınca, “Sana resimle ilgili söylediklerimi unut!” diye başladı söze. “Sen yolunu bulmuşsun! Böyle sürdür... Sen naif bir ressamsın.

Dünyada az sayıda vardır böyle resim yapan.”
O günden sonra Maltepe Ressamları’nın bir parçası oldu delikanlı. Sanat çevrelerinde adı duyuldu. Birlikte sergiler açtı.
Öteki ressamlar gibi onun da resimlerinden kartpostallar basıldı, piyasaya çıktı.
Onu sokakta azarlayarak kovan genç kız üniversitede okuyordu. Hangi ressama ait olduğunu bilmeden satın aldığı bir kartpostalı eve getirip dolabının kapağına yapıştırmıştı.

Evine gelen bir bölük üniversiteli arkadaşına, bu resmi çok beğendiğini söyleyince...
Bir arkadaşı, “Ressamı tanıyorum,” dedi. “Burada, Maltepe’de işliği var. Tanışmak istersen, seni götürebilirim.”
Ressam bir gün işlikte çalışırken, bir genç kız çıkageldi.
Üzerinde çalıştığı tablodan başını kaldırınca göz göze geldiler; otobüste rastladığı genç kızı hemen tanımıştı!
Ressamın adı, Bayram Gümüş’tü.