Kadıköy’den gelip Levent tarafına giden belediye otobüsüne Kapıağası’ndan binmiştim... Bindiğim durakta otobüste birkaç koltuk boştu, bunlardan birine geçip oturdum.

Otobüs Altunizade’ye doğru ilerlerken her duraktan birkaç kişi biniyor, içerisi kalabalıklaşıyordu. Altunizade’de otobüse binenler arasında Memet Fuat’ı gördüm. Kendisine baktığımı görünce gülümseyerek yanıma doğru geldi. Yerimi kendisine vermek için kalktım. Oturmak istemedi. Israr edince oturdu, ben de yanında ayaktayım... İçine sinmedi sanki.

“Neden yerinden kalktın?” diye sordu.

“Yaşlılara hürmetim vardır...” diyerek şaka yapmak istedim.

Memet ağabey şakacı bir insandı. Sevdiklerine takılırdı. Bir keresinde Cağaloğlu’da, Doğan Hızlan’la birlikte Konyalı’dan gelirken, Memet ağabeyle karşılaşmıştık. Hemen şakalaşmaya başlamış, Hızlan’ın yanağından küçük bir makas almış, sonra da bana dönüp göz kırparak: “Bir tek benim makas almama izin verir,” demişti.

Adam Yayıncılık’ta birlikte çalışırken de, zaman zaman çevresindekilerle şakalaşmalarına tanık olurduk. Kızsa bile kimseye şarlamaz, incelikle susardı.

Yine öyle, “yaşlılara hürmet” sözü karşısında, yüzü ciddileşerek bir süre susmayı yeğledi. Sonra başka konularda sorular sorarak, ustaca konuyu değiştirdi.

Sevgili ve aziz Memet Fuat, belli ki, şaka da olsa yaşlılık duygusundan henüz uzaktı.

Bu dediğim, seksenli yılların ilk yarısı.

“İSTERSE SÖVSÜN...”-

Mehmet Âkif, “Süleymaniye Kürsüsü” adlı eserinde, Cenap Şahabettin’i eleştiriyordu.

Bu eleştirilere karşın, mesleği hekimlik olan Cenap Şahabettin, Âkif’i hasta zamanlarında yalnız bırakmadı, onun sağlığına kavuşması için ilgisini esirgemedi.

Akif’in “kara gün dostum” dediği Süleyman Nazif de, Cenap’ın gösterdiği bu alicenaplık karşısında duygulanmıştı; onunla karşılaştıklarında sordu:

“ Demek Âkif’i affettin?”

Cenap Şahabettin:

“Akif bir ‘Çanakkale Şehitleri’ şiiri daha yazsın, isterse bana sövsün!”