Yahya Kemal’e, “Kar Musikileri” şiirini yazdıran da böyle karlı bir kış havasıydı, derler.
1927 yılı kışında, Varşova’da elçilik görevinde bulunuyordu. Dışarıdaki kara inat, o, odasına kapanmış çalışıyordu. Gecenin karanlığında yağan kar sanki yıllarca sürecekmiş gibi geliyor üstada, içinde hüzünlü duygular uyandırıyordu. Bir yandan eski bir plaktan Tamburî Cemil Bey’in hüseyni peşrevini dinlerken, bir yandan da François adlı oda hizmetçisinin kendisine acıyan bakışlarını üzerinde hissediyordu... Arada bir gözlerini yumuyor ve kendini İstanbul’da hayal ediyordu.
Ancak İstanbul’u düşündükçe, bin yıl sürecekmiş gibi yağan karın ürpertili hüznünden sıyrılabiliyordu.
İşte o karlı ve hüzünlü saatler, üstada “Kar Musikileri” şiirini yazdırdı.
KAR MÛSIKÎLERİ
Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu.
Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu.
Bir kuytu manastırda duâlar gibi gamlı,
Yüzlerce ağızdan koro hâlinde devamlı,
Bir erganun âhengi yayılmakta derinden...
Duydumsa da zevk almadım İslav kederinden.
Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta,
Tanbûri Cemil Bey çalıyor eski plâkta.
Birdenbire mes’ûdum işitmek hevesiyle
Gönlüm dolu İstanbul’un en özlü sesiyle.
Sandım ki uzaklaştı yağan kar ve karanlık,
Uykumda bütün bir gece Körfez’deyim artık!