1907’de doğmuştu. Hukuk öğrenimi gördü ama, Galatasaray’da felsefe öğretmenliği yapmayı yeğledi. Öğretmenliği sırasında bir gün, Atatürk Galatasaray Lisesi’ni ziyaret etti ve bir rastlantıyla İlhan Şevket Bey’in dersine girdi.
Dersin konusu, diktatörlüktü. Atatürk’ü sevmeyenler, onun kararlılıkla uyguladığı toplumsal yenileşmeyi bu sıfat altında yorumluyorlardı. Ama İlhan Şevket’in böyle bir kastı yoktu dersini işlerken; Atatürk de zaten kendini diktatör görmediği için üzerine alınmadı. Dersten sonra okuldan ayrıldı Paşa.
Gelgelelim, dersin konusunu mânidar olarak yorumlayan kimi yöneticiler, İlhan Şevket’i Anadolu’ya sürdü!
Bu cezayı hak etmediğini düşünen İlhan Şevket, öğretmenlikten istifa etti.
Uğradığı haksızlık babasını bile tedirgin edince, ailesiyle de görüşmeme kararı aldı. İçine kapandı, başkalarınca bilinmeyen bir adrese taşındı. Kendini hemen herkesten soyutladı. Yakın gördüğü arkadaşlarıyla görüşüyor, ama kimse onu arayamıyordu, çünkü evini bilen yoktu. Çeviri yapıyor, dergilere resim eleştirileri yazıyor, ordan gelen birkaç lirayla geçiniyordu. Görüştüğü insanlardan biri, kendi gibi öğretmenlikten istifa etmiş olan Sakallı Celal’di. Ressam Nuri İyem, Ahmet Hamdi Tanpınar da dostluk duyduğu kişiler arasındaydı. Resim eleştirileri o denli etkili oluyordu ki, adeta ressamların korkulu rüyası gibiydi. Ama bunları kimin yazdığı konusunda pek bilgi yoktu.
Hep bir vesvese zemini üzerinde yaşıyor; sürekli izlendiğini vehmediyor, içine kapandıkça kapanıyordu!
Moda’da, Yenifikir Sokağı’ndaki kira evinde, midye gibi kapalı ve küçük dünyası içinde yaşlanıyordu. Güvenip görüştüğü arkadaşları da yaşamdan ayrıldıkça, yalnızlığı, soyutlanmışlığı gittikçe artıyordu. Düzenli çalışmadığı için emekli aylığı da olmamıştı.
Seksen yaşını geçtiğinde, artık uzun yaşadığını düşünüyor, ev sahibine, biraz daha sabırlı olmasını, yakında evini boşaltacağını söylüyordu.
Kalın bir sözlük vardı elinde, onu çevirdikten sonra dünyaya ağırlık etmekten vazgeçmeyi tasarlıyordu. Her gün bir sayfa çeviriyordu. Sözlüğün sonlarına doğru, yaşamanın çok uzadığını düşünüyor, sıkılıyordu...
Sözlük bittiğinde, eczaneden iki tüp ilaç aldı. Şiir defterlerini ve cenazesi için gerekli tutarı komşusuna emanet edip evine çekildi. İlaçları yuttu. Yatağına uzandı. Takvimler, 1991 yılını gösteriyordu.
Şiir kitabı ölümünden sonra yayımlanacaktı: “Kılıç Artığı”.
EDEBİYATIMIZDA GENÇ ÖLÜMLER!
Ne diyordu Cemal Süreya?
“Her ölüm erken ölümdür.”
Kimileri var ki, erkenden de erken gitti. Geride bir acılar denizi bırakarak... Bunlardan biri de Cemal Süreya’nın kendi değil miydi?
İşte, edebiyatımızın erken gidenleri...
Şehabettin Süleyman: 1885-1921. 36 yaşında. İspanyol gribinden öldü.
Rüştü Onur: 1920-1942. 22 yaşında. Veremden öldü.
M. Tayyip Uslu: 1922-1946. 24 yaşında. Arkadaşı Rüştü Onur gibi verem hastalığından öldü.
Andelib:1874-1903: 29 yaşında. II. Abdülhamid zamanında görevle Malatya’ya sürgüne gönderildi ve orada öldü.
Oğuz Atay: 1934-1977. 43 yaşında.
Aydın Emeç: 1939-1986. 47 yaşında.
Abdülkadir Bulut: 1943-1986. 43 yaşında. Memleketi Mersin’de bindiği minibüsün kapısının açılması sonucunda yaşamını yitirdi.
Sadri Ertem: 1900-1943. 43 yaşında.
Ayhan Bozfırat: 1932-1981. 49 yaşında.
İsmail Sefa: 1867-1901. 34 yaşında. (Oğlu Peyami’nin doğumundan iki yıl sonra öldü!)
Nilgün Marmara. 1958-1987. 29 yaşında! Müntehire…
Metin Kaçan: 1961-2013. 52 yaşında. Müntehir. Geçirdiği bunalım sonucu Boğaz Köprüsü’nden aşağı atlayarak canına kıydı.
Kaan İnce: 1970- 1992. 22 yaşında. Müntehir. Şiir dosyasını yayınevine gönderdikten iki üç gün sonra Kadıköy’de, kaldığı otelin penceresinden atladı!
Didem Madak: 1970-2011. 41 yaşında.