İlk hikâyemin yayınlanışından itibaren Demirtaş Ceyhun’un desteğini gördüm. Sait Faik Ödülünü kazandığı günlerde kendisiyle yapılan bir röportajda, gençlerden kimi beğendiği soruluyordu: Ceyhun’un yanıtı şöyleydi: “Necati Güngör adında bir gencin bir hikâyesini okudum; kumaşı çok sağlam!” (Milliyet Sanat, 1973).
Bu işaret, dikkatlerin üzerime çevrilmesine neden olmuştu.
Demirtaş Ceyhun ağabeyin desteğini her zaman yanımda, yakınımda duyumsadım. İkinci kitabım Bilgi Yayınevi’nden çıksın diye Attilâ İlhan’a mektup yazdı. İzleyen yıllarda, “Politika” gazetesinde, Türkiye Yazarlar Sendikası’nda birlikte çalıştık. Yakınlığımız dostluğa dönüştü. Nikâh tanığım oldu.
Ne zaman bir araya gelsek, bana hep şunu öğütlerdi:
“Necati, roman yaz!” ya da, “Artık roman yazmalısın...”
Neden bu dost öğüdüne uyup da roman yazmalara kalkışmadım?
Roman sanatını ciddiye aldığım için...
Asıl işim Hukuk Fakültesi gibi düzenli ders çalışmayı gerektiren bir okulda okumaktı. Dahası, zaman zaman işe girip çalışıyordum. Oysa bana göre roman yazmak, boş vakitlerinizde oturup sayfalar dolduracağınız bir uğraşı değildi. Romancının yazmaktan başka bir işi olamazdı. Yirmi dört saat romanıyla meşgul olmalıydı kafası. Roman yazmak başlı başına bir disiplindi.
Doğruydu ya da yanlıştı bu yaklaşım; ama o dönemde öyle düşünüyordum. Dolayısıyla Demirtaş Ceyhun ağabeyimin öğüdü bendeki yazma isteğini tetikleyemiyordu... Adım hikâyeciye çıktı. Sonra bunun yanında röportaj yazarlığı eklendi... Niye romanlar yazmadım diye hiç hayıflanmadım!
Roman yazarlığına soyunan birçok hikâyecinin de, romanın eşiğinde kaldığına tanık oldum; onlar adına üzüldüm...
Bunları neden söylüyorum şimdi?
Roman diye sayfa sayısı çok kitaplar yazmak, kişiyi romancı yapmaya yetmiyor çünkü... Yazdığınız şey roman olmuyor.
O roman denen laf kalabalığını çöpe attığınızda, Türk romancılığı hiçbir şey yitirmiyor!
Oysa Türk edebiyatının kilometre taşı olmuş romanları bir düşünün, hangisini yerinden oynatabilirsiniz?
Roman yazmadan önce kendinize sormak zorundasınız: Yazacağım roman, Türk edebiyatına ne katacak?
Romancının altın kuralı bu olmalı.