Hınzır bakışlarının altında bile çocuksu bir saffet saklayan adamdı.
Balkan göçmeni bir ailenin çocuğu olarak, Niğde’nin Fertek köyünde (1930’un 1 Şubatında) doğmuştu.
Hazreti Ali’nin ayak bastığı, Battal Gazi’nin at üstünde kılıç salladığı söylenen bu topraklar, yeşillikler içinde cennet köşesi gibi bir yerdi. Bağcılık, şarapçılık, pekmezcilik ve halıcılıkla geçinen yöre halkı zeki, esprili, leb demeden leblebiyi anlayan, iyimser, güler güzlü insanlardı. Okuma yazma oranının da yüksek olduğu bu yöreyi, yıllar sonra gidip gezecek ve pek sevecekti.
Kendileri gibi Balkan göçmeni bir akrabalarının çağrısı üzerine trene binip İstanbul’un yolunu tuttuklarında, o küçük bir çocuktu henüz... O yolculukta yanlarında taşıdıkları pekmez tenekelerini, dürülmüş halıları, bir de anne babasının üstlerine bulaşmış hüznü hiç unutmayacaktı.
İstanbul’da, Türk, Rum ve Ermeni evlerinden oluşan Beşikçi Sokağı’nda eski bir ahşap eve yerleştiler. Türkçe, Ermenice, Rumca sözcüklerin, deyimlerin ve sövgülerin uçuştuğu o yoksul mahallede geçen çocukluğu, yaşı ilerledikçe kişilik kazanıyordu. Başka deyişle, geleneklerin ve kültürlerin çarpıştığı bir ortamda büyüyordu.
Evlerindeyse Balkan Türkçesi hüküm sürüyordu.
Çevresindeki insan ve hayvan seslerinin korosuna Kumkapı, Yenikapı kiliselerinin çan sesleri ekleniyor ve çocuk yüreğinde açıklanamaz hüzünler yaratıyordu. Bir de süslü püslü giysiler içindeki papazlar ilgisini çekiyor, sokaktan her geçişlerinde arkalarına takılıp gitmek istiyordu.
Bu dil ve kültür karmaşasında, o, İstanbul Türkçesiyle okuyup yazmanın yolunu bulacaktı.
Onu, Madam Ester’in Ana Okulu’na yazdırdıklarında dört yaşının içindeydi. Bu okulun bir anısı olarak birkaç Ermenice tümce ve sayılar, belleğinde kalacaktı.
Hangi dinden, hangi ırktan olurlarsa olsunlar, hepsi de aynı yazgıyı paylaşan halktan insanlardı. Dünya ırkçı bir savaş yangınının içinde yanarken, o insanlar bir arada ekmek kavgası veriyordu.
İlkokuldan sonra devam ettiği Pertevniyal Lisesi’deki öğrenimini yoksulluk nedeniyle yarıda bırakarak, mahallesindeki insanlar gibi bir ekmek kavgasının içinde bulacaktı kendini. İşten işe, meslekten mesleğe girip çıktı. O serüven dolu yol, sonunda edebiyat dünyasına çıkardı delikanlıyı.
Bugün Muzaffer Buyrukçu’nun on üçüncü ölüm yıl dönümü. Ustaya, 2006 yılının 25 Ağustos günü, Zincirlikuyu’da veda etmiştik!
Onu sevgiyle, özlemle anıyoruz.
Bana sorarsanız Buyrukçu, her zamanki gülen yüzüyle gönlümüzde yaşıyor hâlâ.
HİKÂYESİNİ BİTİRDİĞİ DAKİKALARDA
YERYÜZÜNÜ TERK ETTİ!
Mesleği hekimlikti. İnsanların sağlığı için çabalarken kendi sağlığını yitirmiş; duyarlı kalbi zayıf düşmüştü. Gece demez gündüz demez, hastalarına koşar; ama para peşinde koşmazdı. Parası olan vizite ücreti verir, parası olmayana üste kendi ilaç verirdi. Çocuklarını okutmuş, emekli olmuş, köşesine çekilip yazılarını yazmaktan öte bir beklentisi kalmamıştı. Arabası hiç olmamıştı. Yazlık evi yoktu. Başını sokacak iki odalı iki evi olmuştu, hepsi o kadardı!
Bir de kalemi vardı, en büyük serveti!
Sürekli yazıyor, kâh yayımlıyor, kâh dosyalara doldurup bir yayıncı çıkar da kapısını çalar diye umut ediyordu...
Takvimler 16 Ocak 1985 tarihini gösterdiği gün Hacıhasanoğlu yeni bir hikâye bitirmiş, divana uzanır gibi oturup sabah kahvesini içmiş; kahvesi biter bitmez de, öyle acı bir yudum gibi sessizce ölümü yudumlamıştı!
Evet, hikâyesi o gün, o saatte bitmişti ustanın...