Önce TV sonra internet sayesinde okuyan insanın sayısı oldukça düştü.
Öyleki; sosyal medyada paylaşılan yazılar eğer 10 satırı geçiyorsa oda okunmuyor. Ülkenin önemli bir sorunu dahi olsa yorumlanmıyor, fikirler yazılmıyor.
Velhasıl okuma yazma oranı yüzde 100’e yaklaştı ama kitap okuyanların sayısıda ters orantılı olarak düştü.
Kitaplar artık kitaplığı süsler oldu. Okullarda, kütüphanelerde ödüllü kitap okuma kampanyaları düzenlendi.
Aslında bizler de gazetemizde en önemli konuda dahi mevzuyu uzatmamayı hedefledik. Çünkü yazdıklarımız okunsun, hedefe ulaşalım istedik.
Bugün ulusal gazetelerin tirajı oldukça düştü. Birçoğu kendi yazar, kendi okur duruma geldi. Elbette bunda gazetelerinde payı oldu. Ajansa bağlı olduğundan birçoğu manşete taşıdıkları haberlerde dahi pişti oldu. Normal gündemde dahi ertesi gün yayımlayacak gazetenin manşeti ile ilgili tahminler tuttu.
Durum böyle olunca okuma oranı sürekli düştü ve kitaplar evlerdeki kitaplıkları süsledi.
Düzenlenen Kitap Fuarında okurları ile buluşup, kitap imzalayan yazarlarda aynı fikirdeler.
Bakın internette okunmuyor. Haber sitelerini hazırlayanların, ilginç veya çekici başlık bulma yarışına girdiklerini gözlemliyoruz. Toplum olarak konuyu hafızada tutamama zaafımız var.
Bu okumaya olan olumsuzlukların nasıl giderileceğini bilemem ancak kitap okuma alışkanlığının küçük yaşlarda vermek gerektiğine inanıyorum.

GAZETE VE GAZETECİLER

Kolay değildir yerel gazetede muhabir olmak, yazı işlerinde çalışmak. Dışarıdan davulun sesi hoş gelir derler, bu meslekte öyle bir şey ama riskinin yanı sıra da oldukça çekici bir iştir. Bir bulaşan kolay kolay kopamıyor. Hakkıyla yaparsan bu iş seni, sende onu bırakamazsın. Gazeteci kendine, bana teklif mi gelir, yoksa kapı kapı dolaşır, araya adamlar koyarak mı çalışabilirim” sorusunu sormalıdır. Gazeteyi 2 bülten, 3 ajans haberi ile doldurursan, okuma alışkanlığının da düştüğü ülkede sen yazar sen okursun. Masa başı hazırlanan haberlerin ise içinin boş olduğu anlaşıldığında işiniz güçleşir..
Haber atlamak düşüncesi veya hata yapmak korkusu beyninin bir köşesinde hep yaşar ki, bu düşünce kâbusa dönüşür, gecenin bir vaktinde uykudan uyandırır. Hele de yayından sorumlu isen bunlardan kurtulamazsın.
4 mevsimi bir günde yaşamak gibidir gazetecilik. Saati saatini tutmaz. Rahatladım dersin ki gelen bir haber seni ok gibi yerinden fırlatır, kilometrelerce uzağa atabilir.
Ne var ki bu meslekte de ak ve kara birbirine karışmaktadır.
”Basın mı? Ver kahvaltıyı istediğini yazsın” suçlamasına da göğüs germek gerekiyor. Basın satılmış, dertlerimize yer vermiyor gibi söylemler gerçek gazetecileri yaralıyor. Bu meslektaşları üzen bir başka olay ise, hayatında 10 haber yazmayanların ceplerinde sarı basın kartını taşımasıdır.
Buralar da sabahın erken saatinden itibaren bir koşuşturma başlar. Çoğu muhabir elindeki simiti ile gelir, sabahın ilk çayını masasında gazetesini okuyarak yudumlar. Daha sonra gündemi kontrol eder varsa bir özel haberi onu netleştirmeye çalışır, hazırlıklarını tamamlar.
Hepsinin kafasında en güzel, en özel haberi yakalamak vardır. Haberin manşette yer alması büyük mutluluktur. Bunun keyfi bir başkadır.
Aslında dünyanın en güzel mesleğidir.
Mesai her sabah olduğu gibi ciddi gazetelerde günün erken saatinde başlar. Her sabah muhabirler sanki meslekte ilk günlerini yaşıyormuşçasına heyecanlıdır.
Gazetenin kalbi haber merkezleridir. Burada kentin tarihini, ekonomisini, siyasetini, eğitimini, ihtiyacını bilmek, gündemi takip etmek, her konuda bilgi sahibi olmak gerekiyor.
Bu değerli bilgiler yayımlanan haberlerin ayrıntılarına sızar, gazeteye değer ve saygınlık kazandırır, okuyucu bunu hisseder, karşılığını da verir.