Osabah, Ara Güler’in, Galatasaray’daki evinin kapısı çalındı. Ara Güler, kapıyı açtığında şaşırdı. Karşısındaki, kırk yıllık arkadaşı Orhan Kemal’di. Orhan Kemal hiç bu saatlerde gelmezdi ziyaretine. Şaşırması o yüzdendi. Onu içeriye buyur ettikten sonra, “E, hayrola?” demekten kendini alamadı. “Ara, biliyorsun ki, gidiyorum...” diye açıkladı Orhan Kemal.. Biliyordu Ara Güler: Birkaç güne kadar Bulgaristan’a ciddi bir ameliyat için gidecekti kadim arkadaşı. “Oğlum, ne olur ne olmaz...” diye sürdürdü Orhan Kemal. “Bakarsın dönmeyiveririz gittiğimiz yerden!” Ara Güler karşısında durmuş, bir şey söylemeden, dikkatle yüzüne bakıyordu. “Gitmeden önce şöyle birkaç resmimi çeksen diyorum...” Ara Güler sabahın yumuşak ışığını kaçırmak istemedi. Hemen Leica’sını boynuna astı. Yedek makaralar aldı yanına. Birlikte İstanbul’un sokaklarına vurdular... O gün saatler boyunca gezdiler, değişik yerlerde poz poz resimlerini çekti üstadın. Orhan Kemal gitti ve dönmedi! İçine doğmuştu, evet... * Bir gün Hürriyet Gösteri dergisinde kullanmak üzere birkaç tane tane Orhan Kemal “fotografisi” getirmişti Ara Güler. Fotoğrafl arın hepsi birbirinden güzeldi. Onlara bakarken, “Bu ne güzel fotoğrafl ar!” demekten kendimi alamadım. Ara Bey’in yanıtı hazırdı: “Ee tabii! Kırk yıllık arkadaşımdı yahu!”

ŞEYHÜLİSLAM YAHYA: “MEYHANEYE GEL KİM NE RİYA VAR NE MÜRAİ”

Divan şairi Şeyhülislam Yahya Efendi 1552 - 1644 yılları arasında yaşadı. Babası Zekeriya Efendi de şeyhülislamlık makamında bulunmuştu. İstanbul medreselerinde müderrislik, Halep, Şam, Bursa, Edirne gibi kentlerde kadılık yaptı. Padişah I. Ahmet zamanında getirildiği Şeyhülislamlık görevini, IV. Murat zamanında da sürdürdü. Yeniçeriler IV. Murat’a başkaldırdıklarında, kellesini istedikleri devlet adamlarından biri de Şeyhülislam Yahya idi. Zulmün olağanlaştığı bu dönemde, Şeyhülislam Yahya Efendi, sözünü savını esirgemez tutumuyla dikkat çekiyordu. Padişah IV. Murat beğenmediği birçok devlet adamına dünyayı dar ederken, Şeyhülislam’ına hiç dokunmuyordu. Çünkü Divan toplantılarında onun açık sözlü, çıkarsız konuşmalarına tanık oluyordu. Bu açık sözlülüğü nedeniyle Padişahça takdir edilse de, çıkarcı kimselerin düşmanlığını üzerine çekiyordu. Şeyhülislam’ın, düşmanlığını kazandığı bir başka çevre de yobaz dinci kesimdi. Onların nasıl riyakâr (ikiyüzlü) davrandıklarını görüyor ve eleştiriyordu.“Riya, şerrin gizli menzilidir” diyen Yahya Efendi, sözlerini şöyle sürdürüyordu: “Halk riyayı seviyor, müraî olmayandan ne korkuyor, ne utanıyor. Onun için, başlangıçta yüz vermediğimiz bazı müraîleri sonunda yüksek görevlere getirdik.” Topluma o kadar gerçekçi bir gözle bakıyordu ki koca şair, meyhanenin bile mescitlerden daha güven verdiğini görebiliyordu: “Mescitte riyapişeler etsin ko riyayı “Meyhaneye gel kim, ne riya var ne mürai.”