Padişah II. Mahmut, sade bir kıyafetle halkın arasına karışıp, onların konuşmalarını dinlemeyi severdi. Bazen de gösterişsiz bir sandalla Boğaz’a açılır, sandal sefası yapanların sazlı sözlü eğlencelerini izlerdi. Bir gün yine böyle kayıkla Kanlıca sularında dolaşırken, “Takvim-i Vekaayi” gazetesinin yazarı ve yöneticisi Recai Bey’e rastladı. Recai Bey emekli olduktan sonra Kanlıca’daki yalısına çekilmişti. Geceleri sandalıyla Bağaz’a çıkıyor, bir yandan çevreden yayılan musikiyi dinlerken, bir yandan demleniyor, bir yandan da oltasına vuran balıkları çekiyordu. Padişah, Takvimci Recai’yi tanımış, sandaldaki arkadaşına ona doğru kürek çekmesini söylemişti. Padişahın arkadaşı kayığı Recai Bey’in kayığına yanaştırarak ona seslendi: -Beybaba, balık bereketli mi? Takvimci Recai, kayıktaki Padişah’ı tanımamıştı. - Eh, işte! diye yanıtladı onları. Fena sayılmaz. Az sonra bir daha aynı soru soruldu, aynı yanıt alındı. Bu böyle, dört beş kez yinelendi... Sonunda Takvimci Recai Bey zıvanadan çıktı: “Oğlum çek git! Ne zevzek, yılışık şeylersiniz siz! Hele o yanında oturan kara sakallı densize ne demeli? Yaptığınız bir marifetmiş gibi kıs kıs gülüyor, utanmaz! Defolun şuradan, sizi gidi bilmem neler!” Bu ağır sözler üzerine, Padişah’ın kayığı usulca süzülerek oradan uzaklaştı. Takvimci Recai Bey de rahat bir nefes aldı. Ertesi gün Takvimci Saray’a çağrıldı. Sarayda Padişah’ın huzuruna çıkarıldı. Dün gece söverek kovduğu kara sakallının Padişah olduğunu görünce, az kalsın yüreğine iniyordu! Padişah tıpkı geceki gibi gülmeye başlamıştı! Şimdi ona bir ceza verecekti, kesindi! Ah, nasıl tanımamıştı koca Hünkârı, nasıl da yüzüne karşı sövmüştü! Dili tutulsaydı keşke... Onu huzurdan alan Saray görevlisi ceza olarak, Takvimci’nin cebine iki atlas kese içinde çil çil altınlar koydu!
KOCAMUSTAFAPAŞALI ÇOCUK
Babası, Taşköprü’nün bir dağ köyünden çıkıp İstanbul’a gelmiş, Aksaray’da bir turşucu dükkânında çalışmaya başlamıştı. Yıl, 1890. O, dünyaya gözlerini açtığında, anasıyla babası, adaklarını yerine getirerek Eyüp’te kurban kestirmişti. Çocuk büyümeye başladığında, evlerini ve turşucu dükkânını Kocamustafapaşa’ya taşımışlardı. Dükkân özellikle kış aylarında arı kovanı gibi işliyor, Mustafa Usta iyi kazanıyor, tek çocuklarını el bebek gül bebek büyütüyorlardı. Sahip olduğu oyuncaklar, bir mahallenin çocuklarına yetecek kadar çoktu. Kısacası, mutlu bir çocukluk yaşıyordu. Öğrenim yaşına geldiğinde, başındaki fesle önce mahalle mektebine yollanmış, hatim indirecek kadar Kuran okumakta ilerlemişti. Mahalle mektepleri kapatılınca, ilkokula yazıldı. Öteki çocuklardan daha ileri düzeyde olduğundan, onu üçüncü sınıfa aldılar. Okumaya meraklıydı. İlkokul dördüncü sınıfa giderken, “Karagöz”, “İkdam” adlı gazeteleri izliyordu. Oğlu okuma zevkini geliştirsin diye, babası ona bu kez kitaplar alıyordu. “Hikâye-i Şabur Çelebi” ilk okuduğu kitap olmuştu. Öğrenimini Kimya Fakültesi’nde sürdüren Hüsamettin, bir süre Haydarpaşa Lisesi’nde kimya öğretmenliği yaptıktan sonra Babıali’ye geçti. Kanına bulaşmış edebiyat tutkusunu, “Yeditepe” dergisi ve yayınlarıyla taçlandırdı. Zor koşullarda sürdürdüğü yayıncılık serüveninde, yeni yazarlara destek olmayı görev bildi. “Yeditepe” dergisini aralıklarla yetmişli yıllara kadar yayımladı. Baba mesleği turşuculuktan kazandığı parayı, edebiyata yatırmaktan yüksünmedi. Kocamustafapaşalı çocuğun adı, Hüsamettin Bozok’tu.