Son zamanlarda etrafınıza dikkatlice baktınız mı? Sokakta, sosyal medyada, markette sıra beklerken ya da trafikte… Herkes birbirine öfke saçıyor. Sanki toplum olarak topluca bir patlama noktasındayız. Küçücük bir söz, bir bakış, bir yorum koca bir yangını başlatmaya yetiyor. Çünkü herkesin elinde birer el bombası var artık. Pimi çekilmiş. Ve ne yazık ki, birbirine fırlatacak yer arıyor.
Birbirimizi dinlemiyoruz, anlamaya çalışmıyoruz. Herkes kendi doğrularını megafonla bağırıyor, karşı tarafı bastırmaya çalışıyor. Ufacık bir fikir ayrılığı, kimliğe saldırı sayılıyor. Empati? Adını hatırlayan kaldı mı?
Eskiden “Beni anlamıyorlar” diyene acırdık, şimdi “Ben kimseyi anlamak zorunda değilim” diyen alkışlanıyor. Sessizlik bile bir meydan okuma aracı oldu. Toplum, karşısındakini düşman ilan etmek için bahane arıyor.
Günümüzde insanlar öfkelerini en hızlı sosyal medya üzerinden kusuyor. Saniyeler içinde yargılayan, infaz eden, linç eden bir kitleye dönüşüyoruz. Dijital meydan savaşlarının ortasında, gerçekte ne hissettiğimizi, ne düşündüğümüzü unutuyoruz. “Beğeni” uğruna yapılan her paylaşım, biraz daha vicdansızlaştırıyor bizi.
Peki Neden Bu Kadar Öfkeliyiz? Çünkü herkes yorgun. Hayat pahalı, umut ucuz. Gelecek belirsiz. Gençler umutsuz, yaşlılar huzursuz. Orta yaşlılar ise artık sadece “idare etmeye” çalışıyor. Kimse hayal kurmuyor, herkes hayatta kalmaya çalışıyor. Hayatın yükü sırtımıza bastıkça, öfke de birikir elbet. Ama yanlış yerde, yanlış insana patlıyor.
İnsanların temel ihtiyaçları sadece fiziksel değil. Adalet, güven, huzur, saygı gibi duygusal ihtiyaçlar da karşılanmadığında ruhen aç kalıyoruz. Ve aç insan, tok insan gibi davranamaz.
Geldiğimiz noktada, birbirine tahammül edemeyen, en ufak farklılığa bile düşman kesilen bir topluluk haline geldik. Siyasi görüşü, yaşam tarzı, şehri, mezhebi, tuttuğu takım bile kavga sebebi. Halbuki bu ülke, zor zamanlarda birbirine omuz vererek ayakta kaldı. Ama şimdi, biri düşsün de üstüne basalım havasındayız.
Bu gidişat bizi daha fazla yalnızlaştıracak, daha fazla kutuplaştıracak. Ve toplumun bağları koptukça, hiçbirimiz güvende olmayacağız. Çünkü herkesin elinde bomba var. Ve birbirimizi hedef almaktan başka çaremiz kalmayacak.
Belki de artık öfke değil, anlayış üretmenin zamanı. Haklı olmayı değil, insanca kalmayı önemsemeliyiz. “Ben ne zaman bu kadar tahammülsüz oldum?” diye kendimize sormalıyız. Çünkü bu gidişat bir felaketin habercisi. Ve bu felaketi durduracak olan yine biziz.
Öfkeyi anlayışa, yargıyı empatiye, sessizliği diyaloğa çevirmezsek, sadece birbirimizi değil, geleceğimizi de kaybedeceğiz.