Malatya, tarihin, dayanışmanın ve kadim kültürün şehri. Ama artık o bildiğimiz Malatya değil… Depremin üzerinden aylar, mevsimler, hatta 6 bayram geçti. Fakat sokakların sessizliği, yıkılmış binaların gölgesinde büyüyen çocukların bakışları ve hâlâ toparlanamamış mahalleler gösteriyor ki, bu şehir hâlâ ayağa kalkmaya çalışıyor.

Bayram sabahları artık farklı. Eskiden çocuklar kahvaltıdan önce kapı kapı dolaşır, şeker toplardı. Şimdi pek çok evin kapısı yok. Ya da kapısı var da, ardında yaşayan kalmamış… Birçok Malatyalı başka şehirlere, hatta başka ülkelere göç etti. Gidenlerin yeri hâlâ boş, gelen yok. Kurulan konteyner kentlerde hayat var elbet, ama o da geçici bir umut gibi; insanın içini hem ısıtan hem burkan cinsten.

Deprem sadece binaları yıkmadı. Mahalle kültürünü, sokak arasındaki muhabbetleri, esnafla yapılan “veresiye bayram alışverişlerini”, hatta bayram namazı sonrası yapılan geleneksel kahvaltıları da aldı götürdü. İnsanlar hayatta, ama anılar yerle bir. O yüzden bayram var ama eski tadı yok. Kalanlar da yıkıntılar arasında yeni bir hayat kurmaya çalışıyor.

Devletin yardımları, gönüllülerin çabaları elbette kıymetli. Ama Malatya'nın ruhunun yeniden canlanması, sadece tuğlayla değil, insanla, hatıralarla, umutla mümkün. O yüzden bugün Malatya'nın en büyük ihtiyacı ne yol ne bina… En büyük ihtiyaç "yeniden bağ kurmak." Şehirle, geçmişle, komşuyla, hayatla…

6’ncı bayramda Malatya yine ayakta. Ama yaralı. Belki de bu bayram, sadece sevinç değil, sabır bayramı… Çünkü her şeyin eskiye dönmesi belki de mümkün değil. Ama yeni bir Malatya, birlikte kurarsak mümkün olabilir.