Darülfunun’un Edebiyat Fakültesi hocalarından Hamdullah Suphi Bey (Tanrıöver) ders veriyordu. Eski Zeynep Kâmil Konağı’ndaki fakültenin bir sınıfında...
Öğrencilerinden birinin yazdığı yazıyı okumuş, bununla ilgili görüşlerini belirtiyordu.
Hakkında konuştuğu ufak tefek genç ayağa kalkmış, öteki öğrenciler de hocalarını dikkatle dinliyordu. Hamdullah Suphi Bey heyecanlı bir nutuk atar gibi konuşuyordu:
“Size haber veriyorum: Doğduğunuz gün, talihin eli beşiğinize bir yıldız asmıştır! Yazınızın, gözlerimin önüne serdiği manzarada ne kadar feyiz var!
Eğer isterseniz, eğer yaradılışın size cömertçe verdiği değere sırt çevirmezseniz, emin olunuz, şöhretiniz bir gün ülke sınırlarını da aşacak, dış âlemde tanınacaksınız!”
Hocasının övgülerini sessiz bir saygıyla dinleyen bu çelimsiz edebiyat öğrencisi, onu yanıltmayacak, birkaç yıl sonra peş peşe yayımladığı romanlarıyla edebiyat dünyasında kendine sağlam bir yer edinecekti.

ŞAİR CEM

Yok, bu o değil. Fatih’in oğlu Cem ile ilgisi yok...
İlkokul sıralarında okurken daha, adını değiştirmek istiyordu.
Bir gün, ödev kâğıdının üzerine adını “Cem...” diye yazıp öğretmenine vermişti.
Birkaç gün sonra öğretmen kâğıtları dağıtırken bununkini vermeden önce yanına çağırdı:
“Senin adın ne çocuğum?”
Bizimki utana sıkıla adını söyledi.
“Neden buraya “Cem” diye yazdın öyleyse?
Yanıtı yoktu.
Öğretmen:
“Çocuğum, insanın adı neyse odur. Şimdi doğrusunu yazıyorum buraya, bir daha değiştirme, olur mu?”
Böyle söyledikten sonra öğretmeni, ödev kâğıdının üzerinde yazılı olan ada, “...alettin” ekledi. Oldu Cemalettin.
Ama o çocuk yıllar içinde adını bir kez daha değiştirecek, zamanla eklemeler, çıkarmalar yapacak ve...
Nüfus kâğıdında yazanın aksine, bütün Türk edebiyatı onu “Cemal Süreya” diye tanıyacak, bu adla sevilecekti!

SABAHATTİN ALİ’NİN SOYADI

Hangi yıldı, neredeydi, şimdi anımsamıyorum...
Aziz Nesin bir toplulukta, Sabahattin Ali’nin soyadını sorar. Kimse bilmez. (Bana sorsa, o tarihte ben de bilemezdim.) Aziz Usta kızar:
“Türk edebiyatının en önemli yazarlarından birinin soyadını bilmiyorsunuz daha!” diye çıkışır. Ve o zaman açıklar: “Sabahattin Ali’nin soyadı, Alı’dır.”
Bu, “Alı” soyadının da bir hikâyesi var elbet.
1934 yılında Soyadı Yasası çıktığında Sabahattin Ali, Orta Anadolu’da kullanılan “kubaş” sözcüğünü kendine soyadı olarak almak ister. “Kubaşmak” ortaklaşa iş yapmak anlamındadır.
Tarama Sözlüğü’nde rastladığı bu sözcük, pek ilgisini çeker...
Ancak annesi ve kızkardeşi “kubaş”ı benimsemez; kendilerine “Şenyuva” soyadını seçerler.
O zaman Sabahattin Ali de, babasının adını, soyadı yapmak ister.
Buna da, nüfus memuru karşı çıkar. Kişi adlarının soyadı yapılamayacağını belirtir.
Bu durumda Sabahattin Ali, babasının adındaki noktayı atar, Ali’yi, Alı yapar. Nüfus memuru artık bir şey diyemez.
Ancak bütün yazılarını, kitaplarını Sabahattin Ali adıyla yayımlayacaktır.