Safiye Ayla’nın Anıları yayımlanınca, basında bir yankısı oldu.
Bazı konular yeniden gündeme geldi. Hürriyet, birinci sayfadan yayımladı.
Star TV’de Yasemin’in Penceresi programına çağrıldı.
Sevgili arkadaşım Nil Soysal da Negatif dergisi için bir röportaj yaptı Safiye Ayla ile.
Safiye Hanım bütün röportajlarında, en beklenmedik sorular karşısında bile zeki, hazırcevap ve içtendi. Hemen karşı sorularla muhatabını şaşırtıyor, zorda bırakıyordu.
Nil Soysal’ın sorularını da içtenlikle yanıtlamıştı:
- Atatürk’e âşık mıydınız?
-Evet, Atatürk’e âşıktım! On dört yaşındaydım Ata’yı ilk tanıdığımda. On dört yaşında bir kızın aşkıydı bu.
- Kısa bir flörtünüz olmuş galiba?
- Ne haddime? Ben Atatürk’ün karşısına geçip göz süzeceğim, öyle mi? Haddimi aşmadığım için beni defalarca huzuruna çağırmıştı. Ankara’dan İstanbul’a gelirken, “Safiye’ye gidelim” dermiş.
Bir defasında bana, senin evine geleceğiz, demişti. “Sizi ağırlayacak koltuklarım bile yok” dedim.
Birkaç gün sonra evime bir takım koltuk ve perdeler getirdiler. Atatürk yollamıştı. Ama gelemedi, ağırlamak kısmet olmadı.
Hamit ve Atatürk
1925 yılının 9 Kasım günü Atatürk Çankaya’da, şair Abdülhak Hâmit’i (Tarhan) kabul ederek bir süre görüştü.
Abdülhak Hamit Bey’in mesleği hariciyecilik olduğu için, Nişantaşı Maçka Palas’ta otururken, Cumhuriyet yönetiminden bu yönde bir görev bekliyordu. Ancak yaşının ilerlemiş olması nedeniyle hariciye görevi uygun görülmemişti.
Atatürk, şairin gönlünü almak üzere onu hem Dil Kuruluna seçmiş, hem de İstanbul milletvekilliğine aday göstermişti.
Abdülhak Hamit’in özellikle dil çalışmalarına katılması ve Türkçenin sadeleştirilmesini savunması, Cumhuriyet karşıtı çevrelerce alay konusu yapıldı: “Osmanlıca edebiyat dili olmaktan çıkarılırsa, en başta kendi kitapların okunmaz” diyerek onu kışkırtmaya çalışıyorlardı.
Abdülhak Hamit’se Atatürk’ü ve onun yaptıklarını içtenlikle benimsiyor, kartvizitine, üstüne basa basa “İstanbul Saylavı” diye yazdırıyordu.
(Bilindiği gibi saylav sözcüğünü, Atatürk, mebus sözcüğüne karşılık olarak önermişti.)
ÇALLI’NIN PALTOSU
İbrahim Çallı, bilindiği, Atatürk, İnönü’nün ve başka devlet adamlarının resimlerini yapardı.
Bu nedenle, bir dönemin politikacılarıyla yakın dostluğu vardı. Makamlarına girer, senli benli konuşurdu.
Bir gün bir politikacı, Rusya gezisinde satın aldığı içi kürklü paltosunu Çallı’ya göstererek övünüyordu.
“Şu kadar liraya aldım, bir benzeri daha yok, çok kıymetlidir!”
İbrahim Çallı kendi sırtındaki sade paltoyu göstererek, ondan çok daha değerli olduğunu ileri sürdü.
“Ne diyorsun?” diye karşı çıktı politikacı. “Bunun içi baştan başa samur kürk!”
İbrahim Çallı kendinden emin:
“Benim paltom seninkinden daha değerli!” diye ısrar etti.
“Çünkü içinde ressam İbrahim Çallı var.”