Onun adı Halim Şefik
Yapısı has mavi çelik
1913’te doğdu
İstanbullu’dur üstelik.
Doğru dürüst okumadı
Girmedik iş de komadı
On iki yıl gümrüklerde
Kamyon plakası yazdı.
1913’te Beykoz’da doğmuştu, evet. Orhan Veli’nin çocukluk arkadaşıydı. Yaşamının sonuna kadar arkadaşına sadık kalacaktı. Özellikle, arkadaşının ölümü üzerine yazdığı “Otopsi” şiiri, belki de onun şiir macerasında bir zirve noktasıydı. (Sonra bu ad, tek şiir kitabının adı olacaktı.)
“Özyaşam” şiirinde söylediği gibi doğru dürüst bir öğrenim görmemiş, liseyi dışarıdan bitirip Haydarpaşa Gümrüğünde küçük bir memur olmuştu.
Onu seksenli yıllarda, dergilerde, kimi kültürel etkinliklerde sıkça görürdünüz. Memurluktan emekli olmuştu. Adı, Orhan Veli ile birlikte anılırdı hep. Canlı renkli kravatı, ucuz takım elbisesi, ceketinin küçük cebinde taşıdığı kalemleriyle dikkat çeken sevimli bir ihtiyardı. Sözü tok, tavrı kararlıydı. Ufak tefek aksilikleri olsa da, tanıyanlardan sevgi ve saygı görürdü.
Ona saygıda kusur etmeyenlerden biri de genç gazeteci Hüseyin Kemal Çağın’dı. Bir gün Kadıköy’de rastladı Halim Şefik’e; birlikte Moda’ya kadar yürüdüler. Burada çay, kahve eşliğinde, sözün sohbetin tadını çıkardılar bir süre. Sonra bu edebiyat ve hatıralar adamına jest olarak taksi tutup onu Beykoz’a kadar geçirmek istedi.
Beykoz’daki evine geldiklerinde arabadan indiler.
Hüseyin’e, “Bekle” diyerek eve girdi. Az sonra, boynuna bir fular dolamış olarak kapıda göründü. “Hadi!” dedi. “Bir taksi çevir, gidiyoruz!”
Hüseyin anlamamıştı durumu: “Nereye gidiyoruz ağabey?” diye sordu.
“Moda’da gidiyoruz.”
“Ama... biraz önce geldik Moda’dan?”
“Olsun... Ben seni evine bırakacağım! Sen beni bırakamazsın!”
YAZDIKLARINI KENDİN
ELEŞTİRECEKSİN!”
Daha önce de yazmış olmalıyım: Bekir Yıldız’la, Hocamız Osman Şahin aracılığında tanıştık önce. Gıyabında... Yıldız’ın ilk kitabı olan “Türkler Almanya’da”yı okula getirip dağıtmıştı, okuma tutkunu öğrencilerine. Bunu, yine ilk hikâye kitapları izledi.
Hikâye türüyle özellikle ilgilendiğim için, sonraki kitaplarını kendim kovalayacaktım.
Üniversite dolayısıyla İstanbul’a gelince, bir karşılaşmamızda Osman Hoca, Yıldız’ın matbaasını tarif ederek, “Git tanış, sevinir” demişti.
Bir gün aradım ve buldum Asya Matbaası’nı. Entertip denen dizgi makinesinin başındaydı usta. Yer gösterdi. Elindeki işi bir iki dakika içinde bitirip yanıma geldi, çay söyledi.
Karşılıklı çaylarımızı içerken, beni tanımak için sorular yöneltti. Benim de hikâye yazma hevesim olduğunu öğrenince, “İddialı olduğun bir hikâyeni getir bakalım” dedi.
Sevinmiştim bu öneriye. O güne dek henüz hiçbir dergiye yollamamıştım yazdıklarımı.
Ertesi hafta hevesle daktiloda yazdığım bir hikâyemi alıp götürdüm.
Yine karşılıklı çaylarımızı içerken, elimdeki sayfaları alıp okumaya başladı. O okurken, ben de yüzünün ifadesinden beğenip beğenmediğini anlamaya çalışıyordum.
Sanırım sınıf geçecek kadar bir not alabilmiştim. Bazı eleştirileri de oldu; şöyle söyle, böyle söyleme diye.
Kaç gün sonraydı bilmiyorum; elimde yeni bir hikâyeyle, yeniden ziyaretine gittim.
Yine çaylar, söyleşiler...
Söz arasında: “Yeni bir hikâye yazdım, okur musunuz?” dedim saf saf.
Bekir Yıldız gayet ciddi: “Okumam!” dedi.
“Neden?”
“Kendi hikâyeni kendin eleştireceksin!” dedi. “Ne yazdığını bilmen gerekir. Sen, tamam, bu hikâye güzel oldu, diyorsan; başkaları ne söylerse söylesin, aldırmayacaksın. Yok eğer içine sinmiyorsa, zaten o hikâyeyi kimseye gösterme... Yazdıklarını kendin eleştiremiyorsan, bunu başkasından bekleme, bırak gitsin...”
O günden sonra kimseye, görüş belirtsin diye hikâye okutmadım.