Bu bilgileri nerden aldığımı anımsamıyorum. Dosyalardan birinden çıktı. Paylaşmak istedim.
EDGAR ALAN POE: Karanlık korkusu, hafıza kaybı ve halüsinasyonlar yaşardı.
HEMINGWAY: Depresyonlar, intihar tutkusu, herkesi kendine düşman görme. İntiharla yaşama veda etti...
KAFKA: Nevroz hali, periyodik olmayan sinir krizleri, uyku düzensizliği, korku, ilgisizlik, durup dururken ağlama krizleri, psikosomatik bozukluklar yaşardı.
J.J.ROUSSEAU: Sürekli takip edildiğini sanıyordu.
GOGOL: Şizofrendi; vücudundaki organların yer değiştirdiğini ileri sürerdi. Yazdıklarının bazılarını yaktı; çünkü bunların şeytan işi olduğuna inanıyordu.
NIETCHE: Şizofrendi. Kendi idrarını içerdi. Garip esler çıkarır, yerde uyurdu. Keçi gibi zıplardı. Sol omuzu önde yürürdü.
BEETHOVEN: Uzun süre kendini dış dünyaya kapatırdı. Otuzundan sonra sağır oldu. En güzel yapıtlarını ve 9. Senfoniyi bu sağır döneminde besteledi.
PROUST: Bütün pencereleri karanlığa batarcasına bezlerle kapatırdı. Bunu, hasta olabilirim korkusuyla yapıyordu.
YESENİN: İçkiye düşkündü. Gittiği meyhanelerde, ortalığı dağıtırdı. Akıl hastanesine kapatıldı. Bir otelde bileklerini kesti. Kanıyla “intihar yeni bir şey değildir” diye Mayakovski’ye yazdı. Başka bir otelde, kendini astı. Kremlin tarafından, bütün yapıtları yasaklandı, hatta cenaze töreni yaptırılmadı.
MAYAKOVSKİ: Yeseni’nin intiharını eleştirdi, ama kendi de bileklerini keserek yaşamını sonlandırdı. Onun için de cenaze töreni yaptırılmadı.
VIRGINIA WOOLF: Kapalı bir dünyası vardı. Lezbiyen olduğu ileri sürülür... Yazdıklarının kimi ölümden söz eder... Bir sabah Tahmis’in sularına kendini bıraktı.
H.V. KLEIST: Önce sevgilisinin, sonra kendi yaşamını tabancayla sonlandırdı.
DOSTOYEVSKİ: Yalnızlık psikozu. Epilepsi nöbetleri. Bu halleri, bazı yapıtlarında yansıtır. Yazma süreçlerinde vahiy gelir gibi buram buram terlerdi. Ardından da bayıldığı rivayet edilir.
HULKİ AKTUNÇ’U ÇOK
GÜLDÜREN SÖZ
Yetmişli yılların başlarıydı. Bir gün Hulki Aktunç’la onlarda oturmuş televizyona bakıyoruz.
Özellikle izlemiyoruz da, o an yapacak işimiz yok, ordan burdan konuşurken bir gözümüz de ekranda... TRT’nin tek kanalında müzik programı var: Cici Kızlar şarkı söylüyor; müziğin ezgileriyle hoplayıp zıplıyorlar...
Klasik Türk musikisinin derinlikli, incelikli, ustalıklı, usturuplu, duyarlı ezgilerine alışkın kulağım bu sonradan yaygınlaşan havai müzik türünü benimseyemiyor, pek bir tat almıyordum! Batılı pop sanatçılarını taklit ederek o yalınkat, havai müzikle sözümona dans figürleri sergileyen acemi kızları izlerken, bizim oralarda söylenen bir söz gelmişti aklıma:
Kendini bilmez davranışlar içindeki çocukları gören müeddep yetişkinler, şikâyet anlamında; “Anası babası yok mu bunların?” derler.
Ben de gırgır olsun diye, ekrandaki kızları kastederek: “Anası babası yok mu, bu kızların?” diye söylendim.
Bu söz Hulki Aktunç’un çok hoşuna gitti! Kahkahalarını ardı ardına patlatıyor, oturduğu yerden kalkıp içerde dolaşıyor; gülmekten kırılıyordu adeta. Mutfaktaki eşine sesleniyordu: “Semra kaçırdın, Semra! Bak ne diyor Necati...”
O akşam durup durup kahkaha attı!
İzleyen günlerde, işyerinde de arkadaşlara anlatmaktan kendini alamayacaktı.