Derler ki Ahmet Haşim pek geçimsiz bir adamdı. En büyük rakip olarak gördüğü Yahya Kemal’le geçinemeyişi bir yana, kendisini seven Yakup Kadri’ye de küserdi.
Bahariye Caddesi’nde (eski adliye, şimdiki Maliye binasının yerinde) ahşap bir evde oturan Haşim, Nâzım Hikmet ile komşuydu. Nâzım’ın baba evi, Bahariye’nin hemen altındaki Canan Sokak’taydı. Ama aralarında iyi komşuluk ilişkisi olmadığı gibi, tersine bu genç şairi de sevmezdi. Bir keresinde Nâzım’ı kızdırmış; o da çevresine, gördüğü yerde dövüşeceğini söylemişti, derler.
Bunu duyan Haşim, genç Nâzım’dan korktuğu için yanında silah taşımaya başlamış.
Sonra da, yanında bulundurduğu silahın kendiliğinden patlayabileceği korkusuna kapılarak taşımaktan caymış.
Ancak ünlü şair, silahına güvenerek, zaman zaman kızdığı insanları düelloya davet ettiği de, hakkındaki savlardan biri.

ZÜPPELİKTEN BİLGELİĞE
YÜKSELEN YAZAR: TOLSTOY
Kırk iki odalı bir evde doğan Lev N. Tolstoy (1828 -1910) gençlik yıllarında giyim kuşama düşkünlüğünden Moskova terzilerine avuç dolusu para saçan züppe biriydi. İçki içiyor, düellolar yapıyor, adam öldürüyor, bıçkın bir yaşam sürüyordu.
Âşık olarak evlendiği karısından sonraları nefret edecekti. Ölürken bile karısının yanına sokulmaması için vasiyette bulundu.
Yine gençliğinde doğru dürüst okuyamamıştı. Hocaları, kalın kafasına bir şey sokamamaktan şikâyet ederlerdi.
Gelgelelim aynı Tolstoy, Anna Karenina, Savaş ve Barış romanlarını yazdığı zaman tüm dünyanın hayranlığını kazanacaktı.
Yaşlandığında köylüler gibi kaba kumaştan yapılma elbiseler giymeye başladı. Ayakkabısını kendi dikiyor, yatağını kendi düzeltiyor, çıplak tahta masa üzerinde, tahta tabakta, tahta kaşıkla yemek yiyordu. O, ne denli sade yaşama dönerse dönsün, karısı lükse ve şatafata düşkündü.
Barış ve sevgi öğütleyen, yoksulluğun ortadan kaldırılması için çareler düşünen bir bilge kişiydi artık.
Ölümünden önce dostları gelip evine yerleşerek üstadın ağzından çıkan her sözü kaydetmeye başladılar. Onu yeni zamanın peygamberi gibi görüyorlardı. Topraklarını köylülere dağıtmış, değerli eşyasını elden çıkarmıştı.
Bir tren istasyonunda köylüler arasında öldüğünde hiç parası yoktu ama yüz kadar kitabı vardı.

DVORAK, İLK BESTELERİNİ
KASAP ÇIRAĞIYKEN YAPTI
1841-1904 yılları arasında yaşayan büyük besteci Antonin Dvorak, Bohemya’nın küçük bir kentinde doğmuştu. Bir süre okula gittikten sonra babasının kasap dükkânında çıraklığa başladı. Sosis yaparken ya da domuz pirzolası hazırlarken kafası hep müzikle meşguldü, sürekli melodiler mırıldanıyordu. İlk bestelerini bu koşullarda yaptı.
Sonra kasap dükkânını terk edip Prag’a, müzik öğrenmeye geldi. Küçük bir çatı katına yerleşti. Ama parası olmadığı için kirasını ödeyemiyor, soğuk odasını ısıtamıyor, karnını doyurmakta zorlanıyordu. Çalışmak içinse kırık bir piyano kiralamıştı. Ekmek alabilmek için sokaklarda keman çalıp para toplamaya çalışıyordu. Odasının kirasını ödeyemediği için yanına birkaç arkadaş aldı.
Bazen açlıktan güçsüz düşüyor, yine de piyanonun başından kalkmıyordu. Bestelerini yazacak kâğıt alamadığı için, sokaklardan topladığı kâğıtların üzerine notaları kaydediyordu.
Yoksulluk adeta dehasını kamçılıyor, onu ölümsüzleştiren besteler yapıyordu. Müzik eleştirmenleri onun büyülü bestelerinde hep açlık ve ıstırabın izleri bulunduğunu söyler.