Cemal Süreya, ilk eşi Seniha’dan ayrılınca, İstanbul’dan da ayrılıp Ankara’ya yerleşmişti. Bir süre sonra, açılan boşanma davası da sonuçlanınca, Ankara’da tanıştığı Suna Lokman adında genç bir Hanımla tanışmış ve aralarında duygusal bir ilişki başlamıştı.

Suna Lokman ile Cemal Süreya nişanlandı.
Ancak nişanın ikinci aşamasına geçme olanağı bulamadan bazı aksilikler yaşamaya başladılar. (Cemal Süreya’yı kendi tanıdığı biriyle başgöz etme amacında olan akrabadan bir kadınsa aksileniyor, Suna’nın ailesini huzursuz ediyordu.)
Dahası, o günlerde Maliye Bakanlığı, Cemal Süreya’yı görevle Paris’e gönderdi.
Cemal Süreya Paris’e giderken, aklında ve gönlünde taşıdığı Suna Hanım’ı da birlikte götürüyordu elbet. Paris’ten mektuplar yazıyordu ona. Daha sonra (1962) Suna da, Paris’te bulunan dayısının yanına geldi; iki nişanlı yeniden yüz yüze görüşmeye başladı.
Ne var ki bir süre sonra Cemal Süreya görevini tamamlayıp İstanbul’a döndü; Suna Hanım, dayısının yanında kalmıştı.
Suna Lokman İstanbul’a döndüğünde ise, takvimler 1967 yılını gösteriyordu.
Koşullar, o tarihe kadar iki nişanlıyı bir türlü evlendirme dairesine göndermemişti!
Suna Lokman hâlâ Cemal Süreya’nın nişan yüzüğünü taşıyordu.
Paris’ten gelip İstanbul’a yerleşen, yeniden çıkardığı “Papirüs” dergisiyle kültür dünyasında edebiyat rüzgârları estiren Cemal Süreya ise hâlâ bekâr yaşıyordu. Ancak aradan geçen yıllar, bu eski nişanlıların bir araya gelme umudunu aşındırmıştı.
O 1967 yılının yaz mevsiminde bir gün Suna Hanım ile Cemal Süreya buluştu.
Ünlü şair, eski nişanlısını, Galata Köprüsü’nün altındaki bir restorana götürdü. Denizin hemen üstünde, Haliç yönünde batan güneşin solgun ışıkları altında, beyaz örtülü masanın iki yanında oturuyorlardı. Deniz motorları, çatanalar, sandallar mavi suları dalgalandırıyor, ak köpükler oluşturuyordu. Dönen plakta Abdullah Yüce söylüyordu: “Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap...”
Suna Hanım, Cemal Süreya’ya kırgın değildi, onu suçlamıyordu; ama aralarındaki nişan bağını artık anlamlı bulmuyordu.
Parmağında taşıdığı yüzüğü çıkarıp Cemal Süreya’nın önüne bıraktı.
Cemal Süreya sevdiği kadına bin umutla taktığı o yüzüğü geri almak istemiyordu.
“Hayır!” dedi. “Sen tak o yüzüğü parmağına.”
Altın halkayı Suna Hanım’a doğru itti.
Suna Hanım yüzüğü yine ona iletti.
Yüzük böyle aralarında gidip gelirken birden fırladı masadan, Köprüyü sallayan denizin sularıyla buluştu!
İki eski nişanlı kalakaldı öyle!
İki genç insan arasındaki bağ, Haliç sularının yüzüğü yutmasıyla birlikte gitti sanki!
Bir daha bir araya gelemediler.
Ancak Suna Hanım, Cemal Süreya’nın cenaze günü, Şişli Camii’nde onu yolcu etmeye gelenler arasındaydı!
(Ayrıntılar, “Size Nefesimi Bırakıyorum” adlı kitapta.)