Tarık abi Foça’nın hikâyesini yazmaya başladığında Nermin yenge hayattaydı. Doksanlı yılların ikinci yarısı… Bir hafta sonu İzmir’den kalkıp Foça’ya balık yemeye gelmişler. Hikâye böyle başlıyordu. Kadim Foça’nın güneşli sokaklarında dolaşırlarken, Nermin yenge, balkonlarından, bahçelerinden begonyaların, petunyaların, yaseminlerin taştığı, beyaz taşlı Rum evlerine tutulmuş! “Ah, kocacığım şurada bir evimiz olsaydı…”

Kaç emekli aylığını, kaç ödül parasını, kaç kitabın telifini üst üste koyunca böyle mütevazı bir ev sahibi olunuyordu, orasını Tarık Dursun K. herkesten iyi biliyordu kuşkusuz. Yoksa hiç mi alınamıyor, hep uzaklardan mı bakılıyordu? Yoksa araya Nermin yengenin o uzun, umutla sarmalanan, tedavi günleri mi giriyordu araya? Geçmiş zaman…

Bir gün Mecidiyeköy Ortaklar Caddesi’ndeki Kanal D Haber Merkezi’ne ziyaretime geldiğinde, “Oğlum, gel sana da şu Foça’dan bir ev alalım. Şimdi aldın aldın, ilerde ele geçmez! Her yan SİT alanı. Belediye çivi bile çaktırmıyor…” diyerek, yazlık aldığının altını çiziyor; sevincini paylaşıyordu.

Sonra Nermin yenge, “kuşlar gibi” uçup gidiyordu İstanbul’un üzerinden. Onlarca yıl içinde birlikte yaşlanılan ev birdenbire büyüyor, yuva sıcaklığını yitiriyor, her köşe bucağa sinip kalmış anılar vakitli vakitsiz sökün ediyor, yalnızlığını her gün her saat yüzüne vuran duvarlar üstüne üstüne geliyor ve nihayet elden çıkmasına karar veriliyordu!

Koca hikâyeci, Babıali’de feleğin çemberinden geçip gelmiş; Yeşilçam’da unutulmaz anılar biriktirmiş, gırgır, çapkın, uyanık, ama kesin arkadaş canlısı Tarık Dursun, acısıyla tatlısıyla tüm anılarını gönlünün görünmez yerlerine istifleyip Kadıköy yakasına atıyordu kendini.

Kadıköy Moda’da, oturduğu evin üç adım ötesinde, eski Babıali arkadaşlarıyla bir arada, - kimileyin ağabeyi Faruk Kakınç’ın da katıldığı- gölgeli ağaçlarla müzeyyen upuzun kıyı kahvesinde, geçmiş zamanlardan kalma muhabbet harmanlarını savurarak, her şeyi ve herkesi tiye alarak, hani tam o masallardaki yalan gibi “tatlı ve mutlu” saatler geçiyordu(k). (“İyi Uykular Alara” kitabının yazıldığı ve yayımlandığı, tez zamanda yeni basımlar yaptığı dönem.)

Artık yaşamında yeni bir hayat arkadaşı vardı. Bir ayağı İzmir’de, bir ayağı Foça’da, kâh burada, kâh Ege’de…

Zaten Tarık Dursun K. hiçbir zaman İstanbul’u memleketi olarak benimsememişti. İstanbul onun için Babıali ve Yeşilçam’dan ibaretti. Başka bir söyleyişle, İstanbul Tarık Dursun K. için yalnızca ekmek kapısı olmuştu. Yaşamının bir dönemi (2. Dünya Savaşı’na denk gelen yıllar) Ankara’da geçmişti; ama orayı da memleketi gibi görmemişti. Hani derler ya, doğduğun yer değil, doyduğun yerdir memleketin. Hayır! Tarık Dursun K.’nın memleketi müebbeden doğduğu yer olmuştu: İzmir! İstanbul’un şöhretler kalabalığı mı ürkütmüştü onu, kim bilir? Âdem’in yeryüzüne sürgünlüğü gibiydi, onun İstanbul’da bulunuşu. Nasıl ki Âdem dokuz yüz yirmi beş yılını geçirdiği yeryüzünü asıl yurdu olarak görmeyip boyuna cennette geçen mutlu yaşamını özlemle anmışsa; Tarık Dursun K. da, İstanbul’da yaşadığı yıllar boyunca hep İzmir’i anmış, İzmir’i özlemiş, İzmir’i yazmıştı!

Kadim Foça’yı sevmesinin, orayı yurt olarak benimsemesinin nedenini anlamak şimdi daha kolaydır sanırım… Foça belki, çocukluk ve ilk gençlik yıllarının cennetini, yani İzmir’in geçmişte kalan atmosferini anımsatıyor. Kadim Foça, onun kokulu kentlerinden biri. Taş evlerin sıralandığı sokaklarında dolaşırken, belki de yıllar, yıllar öncesinde kalan tanıdık yüzlerle karşılaşmayı umuyor. Çarşı pazar yerlerinde dolaşırken, o eski İzmir’in esnafını anımsatan sıcak ilişkiler yakalıyor. Laf atıyor, selam alıp veriyor, yeni fıkralarını satıyor, bir kahve içimi oturup soluk alıyor… Üç adımda bir tanıdık birine rastlıyor. Saygı görüyor, sevildiğini duyumsuyor. Kısacası Tarık Dursun K. Foça’da kendi oluyor…

Dediğim gibi, bana başından beri asıldı: “Oğlum, Foça’ya gel!” Hatta, bana cazip gelir umuduyla oltaya bir de yem taktı bir zaman: “Gel, seninle gazete çıkaralım Foça’da…”