Önemli bir bankanın genel müdür yardımcılığına kadar yükselmiş, banka camiasında birçok kuşağın yetişmesine emeği geçmişti. Öğrencileri onu “Rektör” sıfatıyla anıyordu. 

Oysa Tevfik Akdağ, bankacılıktan önce şairdi. Cemal Süreya’nın, Ece Ayhan’ın Mülkiye’den arkadaşı, Tarık Dursun K.’nın İzmir’den hemşerisi, gençlik arkadaşıydı. 

Arkadaşları onu severdi de, onun kimi seveceği pek belli olmazdı. Sevgisinde de biraz hasisti dense yalan olmaz.

Emekliliğinde, evde oturup can sıkıntısı yaşamasın diye Tarık Dursun K. ona işler icat eder, telif ücreti kazandırır, her gün işe gider gibi evden çıkıp Cağaloğlu’na gelmesini sağlardı. Gün boyunca da sataşır, bu kadim arkadaşını kızdırmaya uğraşır, eğlenirdi. Eli sıkı olduğu için çoğu kez bu yanına takılırdı. Ortak para koyup brendi alalım, dışarıdan yemek söyleyelim, meyhaneye gidelim... diyerek onun tepkisini ölçer, bahanelerine bıyık altından gülerdi. Oysa hemşerisi, gün boyunca içeceği suyu bile evinden getirirdi, ayrıca para vermemek için... Bazen onu mutlu etmek için Tarık Dursun kendi ısmarlar, sözde borç hanesine yazardı. Maksat muhabbet olsundu.

Tevfik Akdağ’ın hasisliği gibi sağlık sorunları da kişiliğinin bir parçası halindeydi. Her gün bir yerleri ağrır, şikâyetlerinin sonu gelmezdi.

1993 yılının 28 Eylülünde bütün sorunlarından ve mutsuzluk kaynağı ağrılarından kurtuldu Akdağ! 

Kızıltoprak’ta, Zühtü Paşa Camii’nin avlusunda onun için toplandık. Tevfik Akdağ, ecel atına binmiş, müezzinin hüseyni selasını bekliyor... Hava serin, ağaçlardan sararmış yapraklarla birlikte hüzün dökülüyor... Bulutlar ağladı ağlayacak... Tarık abi tarifsiz kederler içinde, ağzını bıçak açmıyor. İçinde kopan hüzzam çığlıklar yüzünden okunuyor. Onu avutacak bir şeyler bulup başının üstündeki keder bulutlarını dağıtmaya çalışıyoruz. O tarihte henüz hayatta olan eşi Nermin Kakınç, ben ve Semih Poroy...

Bir ara kulağına eğildim Tarık Dursun’un: “Tevfik abi vasiyet bırakmış,” dedim.

Tarık Dursun K. hemen ilgilendi:

“Ne demiş? Ne vasiyet etmiş?”

“Cenazem için masraftan kaçınmayın,” demiş.

Tarık abi koptu! Dudaklarını büzdü zorla. Dişlerini sıktı. Gözlerini yumdu. Cenazede olmasa, kahkahayı patlatacak!

Her şeye inanırdı da, kadim dostunun böyle bir vasiyet bırakacağına asla inanmazdı!

Sonra o cenaze gününden yola çıkarak gençlik çağı arkadaşıyla ilgili çok güzel bir yazı yazacaktı!


BİNDEN FAZLA BESTESİ VARDI; 

YOKSULLUK İÇİNDE ÖLDÜ!


“Şişhane önlerine geldiğim sıralarda idi ki, oradaki merdivenli yokuştan birinin yuvarlana yuvarlana caddeye geldiğini gördüm. Derhal koştum, kolundan tuttum, kaldırdım. Bir de bakayım ki bizim meşhur bestekâr, hanende Şevki Bey merhum değil mi? O kadar sarhoş ki gözlerini bile açamıyor. Şimdi ne yapmalı? Bırakmak olmaz o halde. O vakitler Beyoğlu’nda otel de bilmem. Düşündüm. Koluna girip eve sürüklemekten başka aklıma bir çare gelmedi. Koluna girdim, yürüttüm. Köprünün ortasına geldik, Şevki’nin galiba istimi tükenmiş ki birdenbire çöktü, serildi.” (AHMET RASİM)

Bir gecede sekiz, on beste yapabildiği anlatılan Şevki Bey’in (1860-1891) sokakta öldüğünü, üstat Ahmet Rasim yazıyor. 

Onu tanıyanlar, “Bülbül gibi bir adamdı,” diye anlatır. “Ağzını her açışında farklı şarkılar terennüm ederdi. Uşşak, hüseyni, muhayyer... Yalnızca uşşak makamında iki yüz bestesi vardı.”

Topu topu otuz bir yıl yaşadı; yaşamının on yılı beste yapmakla geçti. Harbiye Nezaretinde kâtiplik ediyordu. İçkiye karşı zaafı vardı. Bu nedenle düzenli bir yaşam kuramamıştı.

Kendi yaşamına ilişkin bir kitap yayımlamak istiyordu: “Yadigâr-ı Şevket yahut Mahsulü Tabiat”. Bu tasarısını, ölümünden sonra bir dostu gerçekleştirdi.