Tevfik Fikret, Mekteb-i Sultani müdürlüğü sırasında kendini yorgun hissediyordu. Resmi görevinden ayrılarak, kentin kalabalığından uzak bir semte çekilip kafasını dinlemek, şiir yazmak, resim yapmak istiyordu.Tam da bu sırada 31 Mart Ayaklanması patlak verdi.
Gerici ayaklanma, o devirdeki ilerici kurum ve kişileri hedef almıştı. Hiç kuşkusuz, Tevfik Fikret ve onun yönetimindeki Mekteb-i Sultani de hedefleri arasında bulunuyordu.
Tevfik Fikret, omuzlarına çöken yorgunlukları unutuverdi o gün... Okulun kapısına kadar gidip ayaklanmacı güruhu beklemeye başladı. Geldiklerinde karşı koyacaktı.
Hocalar, yalvar yakar içeri götürüyorlar üstadı, ama yine kapıya geliyordu.
“Sultani’yi yıkmak için önce beni yıkmak lazım!” diyordu arkadaşlarına.
Sonunda okulun altı yüz kadar öğrencisi de gelip arkasında yer aldı Tevfik Fikret’in.
“O dönmedikçe biz de dönmeyiz!” diyordu çocuklar.
Gericiler Sultani’yi yıkmaya fırsat bulamadan Hareket Ordusu İstanbul’a girdi. Ayaklanma bastırıldı.
Üstat Fikret ondan sonradır ki, aklına koyduğu gibi, Rumelihisarı’na çekildi.
SAİT, BEDRİ VE ÇİÇEKÇİ KADIN
Bir gün Bedri Rahmi ile Sait Faik Taksim’de karşılaştılar. Bedri Rahmi hemen dostunun koluna girdi, Cadde-i Kebir’den atölyesine doğru yürümeye başladılar. Cadde-i Kebir her zamanki gibi cıvıl cıvıl insan kaynıyordu. O kalabalıkta, kaldırımda bir Roman kadını, sırtına bağladığı yılbaşı çiçeklerini satmaya çalışıyordu.
Çiçek satan kadın, birden Bedri Rahmi’de resim duygusu uyandırmıştı. Çiçeklerin yaprakları zehir yeşiliydi. Boncuk boncuk tohumları kıpkırmızı... Kadının kucağında bezlere sarılı minnacık bir bebek...
İki ahbap çavuş, uzak denizlerden gelmiş koca bir gemiyi seyreder gibi çiçekçi kadına bakakalmışlardı.
Bedri Rahmi, kadına: “Bak,” dedi. “Benim atölye hemen şuracıkta. Gel, orda biraz otur, senin resmini yapayım.”
Pazarlıkla çiçeklerin hepsini aldılar; bir kucak Sait’te, bir kucak da Bedri’de... Üçü birlikte atölyeye geldiler.
Bedri Rahmi hemen eskizler çizmeye başladı.
Sait Faik kadının çevresinde dönüyor, ona sorular soruyordu:
- Bu çocuk kimin?
- Kimin olacak, benim! Babası askerdedir.
- Peki ya, karnındaki?
- Kimden olacak? Kocamdan... Çok şükür!
- Atıyorsun! Hem kocam askerde diyorsun, hem de...
- Tüvbe tüvbe... İftira edersin! İftira edersen eline ne geçer, çakır gözlü küçük Beyciğim?
Çiçekçi kadınla Sait Faik arasındaki konuşma bu minval üzere uzayıp gidiyor, kadın kıpırdanıp duruyor, Bedri Rahmi istediği gibi çizemiyordu. Bir yandan da kundaklı bebek ağlıyor, kadın çocuğuyla ilgileniyordu.
Bedri Rahmi, arada bir Sait’ten rica ediyordu modelini rahat bırakması için. Yaramaz bir çocuk gibi kadını sıkıştıran Sait Faik ise söz dinlemiyordu bir türlü!
Doğru dürüst çizim yapamayan Bedri Rahmi, birkaç eskizden sonra kadını göndermek zorunda kaldı.
Sait Faik de yaramaz çocuk hallerine son verdi.