Seksenli yılların sonlarına doğru, kendini zorla seçtiren Kenan Evren’in saltanat günleri tükenmek üzereydi.
Onun yerine de Turgut Özal çoktan göz koymuştu. Politika kulislerinde ve basında aylarca Özal’ın cumhurbaşkanlığı tartışılıyordu. Herkes kendince birilerini aday gösteriyor; Özal da Meclis’teki ANAP çoğunluğuna güvenerek kendini hazırlıyordu.
Cemal Süreya da bu tartışmaları günü gününe izliyor, arkadaş toplantılarında dalgasını geçiyordu. O arada herkesin hoşuna giden şu düşüncesini yazıp yayımladı:
“Türk edebiyatının cumhurbaşkanı adayı Vedat Günyol’dur...”
Vedat Hoca o yıllarda son evi olan Maltepe Üniversitesi’nin lojmanında kalıyordu.
Cemal Süreya’nın önerisini kendisine ilettiklerinde gevrek bir kahkahayla karşılamış, “Hınzır Cemal!” demekle yetinmişti. Ama bundan gurur duyduğu da açıktı.
Oysa herkes biliyordu, üstat mevkide, makamda gözü olan biri değildi. Gençlik yıllarında, birçoğunun can attığı üniversite hocalığına tekme vurmuş, lise öğretmenliğine gönül indirmişti. Severek yapmıştı bu görevi; sonunda öğretmenlikten emekli olmuştu.
Yetmişli yılların ilk yarısında Bülent Ecevit Başbakan olunca, kabinesini oluştururken Vedat Günyol’a da başbakanlığa bağlı “kültür müsteşarlığı” görevini önermişti. Vedat Hoca, Ecevit’in önerisine teşekkür etmiş, bu görevi de incelikle geri çevirmişti...
Öğretmen emeklisi olarak hep geçim sıkıntısı çekmiş, ansiklopedilerde madde yazarlığı gibi ek işler yapmak durumunda kalmıştı.
MAVİ GÖZLÜ KIZ
Önce Kadıköy Vişne Sokak’ta oturuyorlardı. Sonradan Bahariye’ye taşındılar. Dedesi, Moda’nın sosyete doktorlarındandı.
O henüz bir yaşındayken annesiyle babası boşandıkları için babasını hiç tanımamıştı. Dedesinin konağında, anneannesinin yanında büyüdü. Anneannesine de anne diye sesleniyordu.
Aile içinde sevilen, her isteği yerine getirilen, kendiyle barışık bir kızdı. Doktor dedesi ona bisiklet almış, oğlan çocuklarıyla yarışıyor, onları geçiyordu. Bahariye’den kaptırdı mı, Bakla Tarlası’na kadar kimse yakalayamıyordu onu.
Bazı günler anneannesi onu yanına alır, tanıdıklara götürürdü.
Onu gören tanıdıkları: “Ah, ne kadar da babasına benziyor!” derlerdi.
Şaşırırdı kız bu benzetmeler karşısında!
Oysa ona babası diye belletilen (annesinin ikinci eşi) Faik Bey’e benzemiyordu. Faik Bey, kendisi gibi mavi gözlü değildi bir kez....
Böyle hep kuşkular içinde yüzüyordu kız.
Bazen annesi, kendisini Çingeneden alındığını söylerdi. Ama mavi gözlü Çingene de yoktu çevrede.
Çocuk aklıyla çıkamazdı işin içinden...
On iki yaşına geldiğinde, hâlâ üvey babasını, öz babası sanıyordu.
Ta ki, evlerinde çalışırken işten çıkarılan hizmetçi kadının, öç almak amacıyla ona gerçeği söylediği güne kadar... “Faik Bey senin asıl baban değil, üvey baban...” demişti. “Seni kandırıyorlar!”
Gerçek babasının adını ilk kez o kadından işitmişti.
Bunu öğrenen kız, ağlayarak annesini sıkıştırdı.
İşte o zaman annesi itiraf etmek zorunda kaldı.
Gerçek babası, okuma kitaplarında hikâyelerini severek okuduğu ünlü yazar Ömer Seyfettin’di! Hikâyelerini biliyordu ama, o yazarın babası olacağını aklından bile geçiremezdi.
Mavi gözlerini babasından almıştı, evet.