Azerbaycan kökenli Ahmet Ağaoğlu, İkinci Meşrutiyet döneminden ölümüne kadar Türk siyasal ve düşünce yaşamının içinde yer almış bir kişiydi. Ziya Gökalp ve Yusuf Akçura ile birlikte Türkçülük hareketinin öncülerindendi. Kurtuluş Savaşı sırasında Ankara’da, Mustafa Kemal Paşa’nın yanında yer aldı. Cumhuriyet’in kuruluş aşamasında Mustafa Kemal’in danışmanlarından biriydi. Yakından tanıdığı Atatürk’e hayranlığı nedeniyle torununun adını da Mustafa Kemal koyacaktı. Ünlü yazar Samet Ağaoğlu ise, Mustafa Kemal’in laiklik ilkesini delmeyi politika edinen Adnan Menderes’in kabinesinde yer almayı yeğlemişti. 27 Mayıs İhtilali’nde tutuklananlardan biri oldu. Samet Bey’in iki oğlu, Tektaş Ağaoğlu ve Mustafa Kemal Ağaoğlu sol görüşlü olarak tanındılar. Türkiye İşçi Partisi’nde saf tutan Tektaş Ağaoğlu, literatüre çeviri kitaplarıyla katkıda bulunmuştur. Ağaoğlu Yayınevi ve Matbaası’nın ortağı Mustafa Kemal Ağaoğlu ise asıl YAZKO’yu kurup batırmasıyla ünlenecekti. Merhum Hüseyin Baş ne zaman Mustafa Kemal Ağaoğlu ile karşılaşsa ona sataşmadan duramazdı: “Deden, Osmanlıyı batırdı. Baban Cumhuriyet’i batırdı. Sen de YAZKO’yu batırdın! Nedir bu Ağaoğlu ailesinden çektiğimiz?” BABIALİ’NİN ANTEP UŞAĞI VEDA ETTİ! Ne zaman karşılaşsak, ona Antep şivesiyle bir tümce söyler; üstadı şaşırtırdım. “Neylemeli Ağam, çürük bahşereyi!” Hem şaşırır, hem de keyifl e gülerdi. Hemen aynı ağızla karşılık verirdi. Antepli bir ipek tüccarının oğluydu; bu kentte doğup büyümüştü. Robert Kolej’de okumuş; İngilizceyi iyi bilir; İstanbul Türkçesini bütün kıvraklığıyla konuşur ve yazardı. İngilizceden çevirdiği kitapların Türkçesi su gibi akardı.

Ama, Antep şivesi kulağına değince, akan sular dururdu onun için... Kuşağımın şair ve yazarlarına, çocuklar için yazmayı sevdiren iki yayıncıdan biri Erdal Öz, öteki Ülkü Tamer’di. Çocuk duyarlığı onun hiç yitirmediği bir yanıydı. “Milliyet Çocuk” dergisini yönetmeye başladığında, kimi arkadaşları, “Ülkü nihayet zekâ yaşına uygun bir iş buldu!” diye şaka yapacaktı. Yetmişli yıllardı... Beyazıt’taki Hukuk Fakültesi’nden çıkar çıkmaz, doğruca Cağaloğlu’na yollanır, dergilere, gazetelere, yayınevlerine uğrar, buralarda yazar arkadaşlarımızla buluşur görüşürdük... O günlerin birinde işte, Ülkü ağabey “Milliyet Çocuk”u yayımlamaya başlamıştı. Nerede karşılaştık, bilmiyorum. “Necati bana bir hikâye getir!” dedi. Henüz doğrudan çocuklar için yazdığım bir şey yoktu. “Ne zamana istiyorsunuz?” diye sordum. “Yarın getir,” demez mi! Ne yazayım, ne yazayım... diye düşünerek eve döndüm.

Daktilonun başına geçtim. “Papatya Gelin” adlı hikâyeyi yazmaya başladım. Hikâyenin son tümcesini yazıp noktayı koyduğumda, saat gece yarısını gösteriyordu. Gecenin o sessizliğinde, üst kattaki komşunun yakınma sesini işittim: “Yahu ne yazıyor bu adam!” Ertesi gün koşturup Cağaloğlu’na gittim; Türkocağı Caddesi’nin girişindeki Milliyet Yayınları binasına vardım. Ülkü ağabeye teslim ettim... Hikâyeyi aldı ve dizgiye gönderdi. Hiç zaman yitirmeden bir pusula yazdı muhasebeciye. O pusulayı elime tutuşturdu: “Hadi şekerim, bunu götür muhasebeye, telifi ni ödesinler!” Babıali’ye geldiğimden beri aldığım ilk telif ücreti buydu... Yetmiş beş lira! Sevgili Ülkü ağabeyin imzasıyla... Onu unutmam mümkün değil.