Vedat Günyol, bilindiği gibi, 1937’de İstanbul Hukuk Fakültesi’ni bitirmiş; Fransa’da doktora yapmış, sonra da Devletler Genel Hukuku kürsüsünde hoca olmuştu...
Ama dünyanın en yalın insanlarından biri olarak bir gün bu görevinden ayrılıp, ortaöğretim okullarında Fransızca öğretmeni olmayı yeğledi. Emekli oluncaya dek bu görevde kaldı.
Hoca Atatürk Erkek Lisesi’nde öğretmenlik yaptığı yıllarda, öğrencilerinden birinin hiç gülmediğini fark eder. Arkadaşları ağız dolusunca gülerken, o, tebessüm etmeye bile çekinir. Çocukla biraz daha yakından ilgilenir Vedat Günyol ve çocuğunun neden gülmediğinin gizini çözer: Dişleri çirkin olduğu için çocuk ağzını açmaya korkmaktadır.
Hoca, aybaşında aylığını alır almaz, çocuğu kolundan tutup dişçiye götürür. Onun gülmesini engelleyen dişlerini yaptırır!
Sizin hiç Vedat Günyol gibi bir hocanız oldu mu?
BOŞ ZAMANI ÇOK OLAN YAZAR
Vedat Günyol Hoca, Bostancı’daki evinden taşınmak durumunda kalınca, yakın dostları ona Çatalçeşme’de bir ev bulur; ancak ev sahibesinin bir koşulu vardır: Evinde kiracı olacak kişiyi yakından tanımak ister...
Vedat Hoca tek başına görüşmeye gitmek istemez; yanına Masis Kürkçügil’i de alarak gider ev sahibesine. O sırada elinde bir de poşet taşımaktadır.
Ev sahibesi onları içeri alır, otururlar. Söz arasında Hoca’dan, biraz kendini tanıtmasını ister.
Vedat Hoca, yanında getirdiği poşetten bir kitap çıkarır. Bu, Behçet Necatigil’in EDEBİYATIMIZDA İSİMLER SÖZLÜĞÜ’dür. Kitaptaki “Günyol Vedat” maddesini okumaya başlar. Şurada doğdu, şu okulları bitirdi, şu kitapları çevirdi, şu dergileri çıkardı, ansiklopedilerde, gazetelerde yazılar yazdı vb...
Tabii ev sahibesi pek bir şey anlamaz ama, şöyle der:
“Bütün bunlar güzel şeyler. Ama bizim pek boş zamanımız olmadı böyle şeylere.”
Vedat Hoca sakin, boynunu büker ve yanıtını yapıştırır:
“Bizim hayatımız boş zamandan ibaret!”
TEVAZU ABİDESİ BEHÇET HOCA’YI YİTİRELİ KIRK YIL OLMUŞ!
Behçet Necatigil, orda burda sıkça rastlaşacağınız biri değildi. Cağaloğlu’na da pek az uğrardı. Evinde karıncalar gibi çalıştığını, kendi kozasında ipekler dokuduğunu bilirdik, o kadar.
Üstadı en yakından tanıyanlardan biri Selim İleri’ydi. Onu evinde ziyaret eder, yeni haberlerini getirirdi. Yeri geldikçe ondan dizeler söyler, gündelik yaşamındaki sadelik ve gösterişsizliğini hayranlıkla anlatırdı. Demirtaş Ceyhun ile Tarık Dursun da, onunla arkadaşlık etmiş şanslı kişilerdi. Hoca’nın, başkalarına benzemeyen huyunu suyunu konu ederlerdi.
Yıllar sonra, Ayşe Sarısayın da babasını bir kitapta anlattı: “Çok Şey Hâlâ Yarım” (Yapı Kredi Yayınları, 2005).
Edebiyatçı dostlarının anlattıklarıyla tanıyıp sevdiğiniz Necatigil’i, kızının çizdiği ayrıntılı portreyle daha bir seviyorsunuz.
Hoca ömrünün son günlerini hastanede, hekimlerin gözetiminde tedaviyle geçirdi. Üstadın yurt dışında tedavi görmesi için, Kabataş Lisesi’nden iki öğrencisi, Hilmi Yavuz’la Hasan Pulur girişimlerde bulunur. Hasan Pulur bu amaçla, dönemin Kültür ve Turizm Bakanı’yla görüşür. Bakan Barlas Küntay söz verir ve gerçekten ilgilenir; hastanede ziyaretine gider.
Hastane yönetimi de bu ilgi karşısında, Hoca’yı yattığı kalabalık koğuştan özel bir odaya alır.
Behçet Hoca özel odaya alınmasını içine sindiremez, yadırgar: Gerekçesi, öteki hastalara karşı ayıp olacağıdır.
Yurt dışında tedavi görmeyi de reddeder. Bunun da iki nedeni vardır: Buradaki doktorlara karşı ayıp olacağını düşünür,bir. İkincisi, “milletin parasına yazık” olur diye diretir...
O, nesli tükenmiş güzel insan, 13 Aralık 1979 tarihinde, yeryüzüne