Nahit Hanım ilk evliliğinde Ankara’da oturuyordu. Eşi Halil Vedat Bey de edebiyatçı olduğu için Ankara’nın önde gelen yazar ve sanatçılarıyla dostlukları vardı: Nurullah Ataç, Abidin Dino, Sabahattin Eyuboğlu, Hasan Ali Yücel...
Bir gün kapıları gürültülü biçimde vuruldu. Kapının böyle gümbürtüyle çalınmasına alışık olmadıkları için, Nahit Hanım’ın annesi heyecanla mutfaktan çıkıp kapıya koşmuştu.
Kapıyı açtığında tanımadığı biriyle karşılaştı; hemen içeri dönerek:
“Kapıda haydut kılıklı biri var!” diye açıkladı kaygılı gözlerle.
Nahit Hanım merak içinde kapıya geldi.
Kapıdaki adam Yaşar Kemal’di. İçeri buyur ettiler.
Yaşar Kemal, Abidin Dino’yu arıyordu... Nahit Hanım’ların evinde bulabileceğini söylemişler, o da kalkıp buraya kadar gelmişti. Rastlantı bu ya, gerçekten Abidin Dino oradaydı.
O günden sonra Yaşar Kemal de Nahit Hanım’ların konukları arasına katıldı. Henüz bilinen kitaplarının hiçbirini kaleme almamıştı. Ama arada bir, roman yazma tasarılarından söz ediyordu...
Nahit Hanım’lar o eve yeni taşındıkları için ağır kütüphaneyi yerine yerleştirememişlerdi. Orta yerde duruyordu kütüphane.
Nahit Hanım’ın annesi, güçlü kuvvetli biri olarak Yaşar Kemal’den yardım istedi. Yaşar Kemal omuzladığı gibi, kütüphaneyi yerine oturttu.
Bu zor işin kolayca halledildiğini gören yaşlı kadın, ona teşekkür anlamında şöyle dedi:
“İnşallah, bir gün meşhur bir yazar olursun evladım!”
Aradan birkaç yıl geçti. Yaşar Kemal’in kitapları peş peşe yayımlanıyordu. Ünlü bir yazar olmuştu artık. O arada Nahit Hanım’lar da, Ankara’dan İstanbul’a taşınmıştı.
Yaşar Kemal ile Nahit Hanım Taksim’de karşılaştılar.
Yaşar Kemal heyecanla sordu:
“Evi yerleştirdiniz mi? Taşınacak eşya var mı?”
Nahit Hanım şaşırmıştı: “Ne yapacaksın?” diye sordu.
Yaşar Kemal: “Annenin duasına ihtiyacım var. Şimdi de Nobel Ödülü almak istiyorum!”
GENÇLİK ROMANLARININ
KAHRAMANI”
Dişçilik öğreniminin ardından bir de hukuk fakültesini bitirdi, ama iki diplomasını da bir kenara bıraktı: Onun gönlünde yazarlık yatıyordu. Önce gazetelerde küçük hikâyeler yayımladı, muhabirlik yaptı; bir süre de Galatasaray Lisesi’nde edebiyat öğretmenliğinde bulundu. Politikaya atılıp milletvekili oldu. Ama asıl, aşk romanları yazarı olarak ünlendi. Olaylı ve duygusal atmosferli romanlarının çoğu Yeşilçam sinemasına kaynaklık etti. (Kadın İsterse, Çölde Bir İstanbul Kızı, Erikler Çiçek Açtı, Ankara Ekspresi, Vahşi Bir Kız Sevdim, Bir Kadın Kayboldu... vb.)
Galatasaray’daki öğretmenliği sırasında, öğrencilerini, edebi dil kullanmadıkları için eleştirirdi. Günlük konuşmalar gibi sıradan, esprisiz yazmalarından şikâyet ederdi hep.
Üstat bir gün tuvaletten çıkıp aceleyle sınıfa girmişti. Acelesinden olacak, pantolon düğmelerini iliklemeyi unutmuştu.
Tabii bu durum öğrencilerinin gözünden kaçmadı!
Hocayı uygun bir dille uyarmak gerekiyordu, ama nasıl?
Sonunda delikanlılardan biri parmak kaldırdı ve Hocasına durumu şöyle ifade etti:
“Hocam, gençlik romanlarınızın kahramanı görünüyor!”
Hoca durumu anlamış, hemen gereğini yapmıştı.
Ama...
O günden sonra bir daha çocuklara, edebi dil kullanmıyorsunuz eleştirisinde bulunmadı.