Artık bu ses, bu görüntüler yarım yüzyıl öncesinde kaldı!
Müvezzi sözcüğü de öyle, sözlük sayfalarında...
Gazete sahipleri, eli kalem tutan meslek erbabı kimselerdi. Gazeteleri meslekten yetişme kişiler yönetirdi.
O zamanlar gazeteler ikiye ayrılırdı: Akşam gazeteleri, sabah gazeteleri. Müvezzilerin kimi akşam gazetelerini satar, kimileri de sabah gazetelerini... “Gece Postası”, “Son Saat”, “Ekspres”, “Şehir” akşam gazeteleriydi.
Öğlenden sonra basılır, müvezziler aracılığıyla kalabalık yerlerde satılırdı: “Yazıyooor” sesleri ikindi vakitlerinde duyulurdu hep.
Cinayet, soygun, zina gibi polisiye olayları yazardı akşam gazeteleri. Bu nedenle müvezzilerin çığırtkanlığına bu olaylar malzeme olurdu.
Her semtin bir ana bayii vardı, müvezziler oradan alırdı gazeteleri; ikiye katlanmış matris sayfa içinde, kemerle boyunlarına asarlardı.
Sabah gazetelerinin müvezzileri de “gazeteee” diye seslenirlerdi, ama çığırtkanlık yapmazlardı.
Onlar daha çok abonelere dağıtırdı. Bir sokakta kimler gazete okuyorsa bilirler, kapı arasına, pencereye, balkona bırakırlardı. Bazen üçüncü dördüncü kata öyle ustalıkla fırlatırlardı ki, tam hedefini bulurdu gazete.Sabah gazetesi dağıtanların bir ilkesi vardı: “Baba tuvalete girmeden eve gazete girer”di.
Bazen de gazete satan çocukları polis kovalardı... Herhangi bir yazıdan ya da haberden ötürü gazetenin toplatılmasına karar verilir, toplatma emri polise ulaşıncaya dek, gazeteler dağıtıma çıkmış olurdu.
Müvezzi çocuk bağırarak caddelerde koşarken, polis de ardı sıra koştururdu.

YARAMAZLIKLARI YÜZÜNDEN
BÜTÜN ÇOCUKLUĞU DAYAK
YEMEKLE GEÇMİŞTİ

Bebeklerin ishal salgınından öldüğü 1926 yılında, Aksaray’da dünyaya gözlerini açtı.
Altı çocuklu ailenin beşincisiydi. Öleceğine kesin gözüyle bakılıyordu. Aksaray’ın tek eczacısı olan babası gözünü karartıp aşırı dozda ilaç verdi oğluna. Kendi çocuğunu bu yolla kurtarınca, ilçenin öteki çocuklarını da ölümün pençesinden alıverdi!
Babasının yaşama bağladığı çocuk, yaramazlıklarıyla adamcağızı canından bezdirecekti!...
Aklı fikri “şeytanlığa” çalışıyordu boyuna.
Örneğin iki katlı kerpiç evlerinin nasıl yanacağını merak edip ateşe veriyordu!
Bir başka gün, eczane çalışanlarının yemeğine vazelin yağı katıyordu!
Ak saçlı eczacı kalfasının başına, uyuduğu sırada, mavi boyalı ilaç boca ediyordu...
Babasının, saygın konuklarına ikram ettiği konyak şişesinin içine keskin müshil ilacı koyuyordu...
Yine en etkili müshil ilacı olan İngiliz tuzunu havanda dövüp tuzluklara dolduruyordu...
Tabii yaptığı her yaramazlık beraberinde, öfkeli babasının dayağını getiriyordu!
Dayak yiye yiye büyüdü. Güzel Sanatlar Akademisi’ne öğrenci oldu. 1953 yılında Akademinin Resim Bölümünü bitirdi. Gazeteciliğe başladı.
Anadolu insanının dertlerini kendine dert edindi.
Edebi tadı olan birbirinden güzel sayısız röportaja imza attı. Dolaştığı yerlerden getirdiği çarpıcı fotoğraflarla iz bırakan sergiler açtı.
Emekli oluncaya kadar kitaplar dolusunca yazılar yazdı.
Aksaraylı o yaramaz çocuk, yetişkin çağında Babıali’nin yürekli kalemi sıfatıyla basın tarihindeki yerini aldı.
Emekli olduktan sonra kendini tümüyle resim yapmaya adadı.
Kimden söz ettiğimi elbette bildiniz: Fikret Otyam.
(Önceleri, ailenin soyadı Otyam değil, Artur’du. General McArtur’u andırıyor diye babası soyadını değiştirmek istemişti. Bu nedenle, dönemin Sağlık Bakanı Refik Saydam, ona “Otyam” soyadını verdi. Otlardan ilaç yapan anlamına geliyordu.)