Altmışlı yılların ortaları... Yeşilçam’ın yakışıklı çocuğu Ayhan Işık’ın krallığını ilan ettiği, sinema seyircilerinin gönlüne taht kurduğu yıllar... Dahası Ekrem Bora’lar, Orhan Günşiray’lar, Efgân Efekan’lar, Göksel Arsoy’lar, Ediz Hun’lar, suretlerinin yansıdığı beyazperdeyi yakışıklılığıyla adeta yakıyorlardı. (Geçenlerde Ediz Hun’u Bahariye Caddesi’nde yürürken gördüm; yanından geçenler farkında bile değildi!)
Onca yakışıklının ortasında, küt burunlu, esmer, kavruk bir Adanalı kendi yıldızını parlatmaya çalışıyordu.
O yıllarda “Milliyet” gazetesinde yayıncılık ve yazarlık yapan Tarık Dursun K., Yılmaz Güney’i “sinema âlemindeki” ilk günlerinden beri tanımakta ve onun, onca yakışıklı arasında kendine yer açma çabasını ilgiyle izlemekteydi. Aynı film şirketinde kapı yoldaşlığı etmişlikleri de vardı.
Tarık Dursun, Milliyet için Yılmaz Güney’le bir röportaj yaptı. Yılmaz, sinemada iddialıydı. “Bir gün bu Yeşilçam’ın kralı olacağım!” diyordu.
“İyi ama, Yeşilçam’da zaten bir kral var,” diye sordu Tarık Dursun. “Üstelik senden çok daha yakışıklı. Verir mi sana krallığı?”
Yılmaz tutkulu ve iddialıydı:
“Olsun! Ben de çirkin kral olurum ağabey!” yanıtını verdi.
Sonradan Yılmaz Güney’in lakabı olacak bu nitelemeyi, o an telaffuz etmişti ilk kez.
Tarık Dursun gazeteye döndü, daktilosuna kâğıdı taktı ve röportajının başlığını yazdı: “Çirkin Kral!”
Ertesi gün gazete sayfasında herkesin okuduğu bu sıfatı, ölünceye dek gururla taşıyacaktı Yılmaz Güney.
CAN YÜCEL, CEZAEVİNDE
ŞARAP YAPIYOR
Yetmişli yıllarda bir söylence gibi anlatılırdı, Can Yücel’in cezaevinde, termos içinde şarap yapması.
Geçenlerde bir akşam Haydarpaşa Garı’nda, Aydan Ay’ın düzenlediği toplantıda, onun cevaevi arkadaşı Abdullah Nefes’le buluşunca, söz döndü dolaştı Can Yücel’e geldi. Üstadın cezaevi anılarını dinlerken, ona, termosta şarap yapma olayını anımsattım.
“Dışarıdan, kasalarla üzüm geliyordu, yemekle tüketemiyorduk...” diye anlattı Nefes.
Bir gün yine o öküzgözü siyah üzümler gelir. Yemekle bitmez. Çürüyecek diye korkar. Bulgar kökenli bir koğuş arkadaşı ona, şarap yapmasını söyler.
Hiç düşünmedikleri bir çözümdür bu. Olur mu olur.
Can Yücel’in de İstanbul’dan getirip hiç kullanmadığı bir termosu vardır. Üzümleri sıkıp termosa doldururlar. Şaraba dönüşmesi için kuytu bir yerde bekletirler.
İşte o günlerde, koğuşlar arasında bir kavga patlak verir. Bu kavga dolayısıyla koğuşlar aranır.
Arama sırasında üzüm suyunun saklandığı termos bulunur.
Tabii ardından soruşturma gelir: “Bu şarabı kim yaptı?”
Can Yücel bakar ki arkadaşlarının başı yanacak...
“Ulan,” der. “Benim adım zaten sarhoşa çıkmış. Termos da benim malım. Bari ben üstleneyim.”
Böylece Can Yücel’in cezaevinde, termosla şarap yaptığı kayıtlara geçer.
Adana cezaevinde başlayan söylence, dilden dile dolaşarak İstanbul’a kadar gelecek, üstadın biyografisine, en zor koşullarda bile yaşama direnişi olarak yazılacaktı.