Beykozlu Şefik Bey’in oğluydu. Orhan Veli’nin çocukluk arkadaşı.
Şairdi. Kitap satarak yaşamını kazanıyordu. Fındıklı’daki Güzel Sanatlar Akadamisi’nin bahçesinde kitap sergisi açıyor, Akademi öğrencilerine taksitle satıyordu.
Kitapların parası bazen geliyor, bazen de gelmiyordu.
Denk gelirse, peşin parayla sattığı da oluyordu.
Akademi’nin resim bölümünde okuyan Saynur adında bir kıza tutulmuştu. Ve bu aşkın tanığı, Saynur’un sınıf arkadaşı Fikret Otyam’dı.
Dünya, İkinci Büyük Savaştan henüz çıkmıştı.
Türkiye de bu savaşın yaralarını sarıyordu.
İnsanlar yoksul ve hastalıklıydı. Verem gibi ölümcül hastalıklar toplumda kol geziyordu.
Ve şairin tutulduğu kız da bu hastalığa yakalanmıştı.
Hastalık sinsice ilerleyince, kızı Sanatoryuma yatırdılar.
Halim Şefik ikinci bir iş daha buldu kendine o zaman.
Çok çalıştığı için kızın ziyaretine gidemiyordu.
Bir ayakkabı imalatçısının defterlerini tutuyor, kazandığı parayla kıza şık ayakkabılar, besleyici yiyecekler gönderiyordu arkadaşı Fikret Otyam’la.
Bir zaman sonra Saynur evine çıktı. Düzenli iğneler yapılması gerekiyordu. O iğneleri de Fikret Otyam yapıyordu. Otyam, iğne yapmaya giderken, kucağında, Halim Şefik’in verdiği yiyecek paketleri ve kır çiçeklerini taşıyordu. Ve cebinde, kıza gizlice verilmesi gereken mektupları...
Resim öğrencisi Saynur hasta yatağından kurtulunca, şairle Beyoğlu’nda buluşacak, birlikte nikâh dairesine gideceklerdi.
Yanlarındaki iki tanıktan biri yine Fikret Otyam’dı.
Genç âşıklar Belediyeden aldıkları izin üzerine, Mühürdar’daki annesinin kirayla oturduğu köşke yerleştiler.
Bir gün sokakta rastladıkları bir kediyi de yanlarında köşke getirip, yaşamlarına sokacaklardı.
Ama Halim Şefik’in mutlu yaşamına, çok sevdiği bir arkadaşı, Orhan Veli su kattı!
Umulmadık bir zamanda, gencecik yaşında, yaşamdan ayrılarak, arkadaşını deli divane etti!

“Morgda açılınca kafatası,
“Doktor Beyler beyin gördüler.
“İndirince ten kafesine neşteri,
“Doktor Beyler yürek gördüler.
“Yürekte ne gördüler dersiniz?
“Yürekte memleket gördüler...”

GÖZDEN SÜRME ÇALMAK

Eskiden kayık yapılan önemli yerlerden biri de Kasımpaşa’ydı.
Kayık yapılan işliklerde, kayık iskeletinde kullanılan ahşabın düzgün kuruması için gözler bulunurdu.
Bu gözlerde kurutulan ahşaba da “sürme” denirdi.
Gözde kurutulan ağaç malzeme değerli olduğu için buraların sahipleri çok dikkatli davranır, çaldırmamaya çalışırlardı.
Hırsızlıkta ustalaşmış bazı Kasımpaşalılar, ne yapıp eder, gözdeki sürmeyi çalmayı başarırdı.
Bu nedenle, çok becerikli kimseleri anlatırken, gözden sürmeyi çeker denirdi.
Bu niteleme, zamanla Kasımpaşa’yı aştı, Türkçede bir deyim haline geldi.