Trikopis, Türklerin taarruza geçeceğinden kuşkulandığını orduya bildirdi. Hacianesti güldü:
“Cephedeki komutanlar abartıcı ve duyarlı olur. General Trikopis de öyle... Bugüne kadarki bilgilerimiz gösteriyor ki, düşmanın genel bir taarruza geçmesi olası değil! İngilizler de bu kanıda.”
*24 Ağustos günü, akşama doğru Başkomutan, Genelkurmay Başkanı ve Batı Cephesi Komutanı ile karargâhları bir dizi otomobil ve kamyonlarla Akşehir’den ayrıldılar.
Bu geceyi, cephe gerisindeki Şuhut kasabasında geçirecek, ertesi gün, Kocatepe eteğindeki çadırlı ordugâha geçeceklerdi.
Öndeki arabada Mustafa Kemal Paşa, Fevzi Paşa ve İsmet Paşa vardı.
Mustafa Kemal Paşa: “Fransa Başbakanı Mösyö Poincare gizli bir mesaj yollamış...” dedi gülümseyerek. “Diyor ki, ‘Eğer taarruz eder, Afyon’u alabilir ve on beş gün elinizde tutabilirseniz, yakında Vededik’te toplamayı düşündüğümüz barış konferansında, elinizde önemli bir koz olur.’ “
Fevzi ve İsmet Paşa’lar keyifle kahkaha attılar.
Fevzi Paşa: “Bunlar hâlâ gücümüzün fakında değil!”
Mustafa Kemal Paşa: “İyi ki değiller!”
Bunu derken, çantasından “Çalıkuşu” romanını çıkarıp İsmet Paşa’ya verdi. Romanı okuyup bitirmişti.
*Paşalar karargâhlarını Kocatepe eteğinde kurulmuş olan çadırlı ordugâha taşımışlardı. Çakırözü Deresi’nin yanı başında bulunuyorlardı. Derenin suyuyla çalışan değirmenden gelen gıcırtılı sesler, telsiz ve telgraf seslerine karışıyordu.
Fevzi Paşa çadırında Kuran okuyor; İsmet ve Asım Bey’ler gelen raporları inceliyor; Mustafa Kemal, çadırının önündeki masaya serilmiş haritayı gözden geçiriyordu. Yanındaki Mahmut Bey’e de haritayı göstererek, “Şurası Afyon’un güneyindeki tepeler. Hemen arkası Sincanlı Ovası. Burası çok önemli. İzmir-Afyon demiryolu buradan geçiyor. Yunan ordusunun can damarı! Asıl taarruz bölgesinde düşmandan altı kat daha güçlüyüz. Yüz bin kişi yürüdü, düşman duymadı. Planlama, uygulama, disiplin bakımından çok başarılıyız! İnanıyorum ki, en geç iki gün içinde Yunan cephesini yararız.”
TÜYLÜ KIZIMIZ YAŞLI VE YARALI, AMA YAŞAMAK İÇİN DİRENİYOR...
En az on yıldan beri dostluğumuz sürüyor onunla... Geçimini bana bağladı; ben de seve seve üstlendim. Sevimli, uysal, ne versen yer, sevilmek için başını elinize sürer.
Ben sokakta değilsem, bir köşeye çekilip uyur, uyuklar. Şimdilerde genellikle arabaların üzerinde yatıp kalkıyor.
Öteki kedilerle muhatap olmamak için. İyice çaptan düştü, yaş aldı... Başkalarıyla yiyecek kavgasına tutuşacak gücü yok fukaranın.
Yiyeceğini bir kâğıt üzerinde bulunduğu yere bırakıyorum. Bu yüzden araba sahiplerinin homurtularını işitiyor, doğrusu pek de umursamıyorum.
O yalnızca herhahgi bir arabanın üzerine çıkıp ordan yolumu gözler. Başka hiçbir kediyle yakınlaşmaz. Muhatap bile olmaz. Kavga ettiği görülmemiştir.
212’den kadroya aldığım kediciklerden biridir. Bunu iyi bilir. Hiç savsaklamadım onun beslenmesini.
En az günde bir kez tıka basa yer... Geceleri nerde karlıyor, bilmiyorum. Güzel havalarda arabaların üstünü tercih ediyor. Ama yağmurda yaşta, sığınacak bir yer buluyor sanırım. Üstü başı hep temiz olur. Yaşlılık nedeniyle tüyleri azaldı ama, yine de “Tüylü” adını hak ediyor. Ağzında azı dişlerinden biri düşmüş... Ama yemekte güçlük çekmiyor. Lokmalarını iştahla yutuyor.
Karnındaki deliği sonradan fark ettim. Uyumak için uzanınca ortaya çıkıyor. Sokağımızın kedi sever hanımları ilgilenmiş; veterinere göstermişler; veteriner, yaşlı diye ameliyat etmemiş. Bilmem doğru, bilmem yalan, ur çıkmış karnında, derisini patlatmış! Nasıl bir acı yaşıyor, bilemiyoruz. Ama yaşama azmi güçlü! Beni görünce karnını doyurmak için ayaklanıp miyavlıyor boyuna. Bu da bana umut veriyor.
Daha ne kadar yaşar, bu kışı çıkarır mı, bilemiyorum! O miyavladıkça ben yiyeceğini vermeye hazırım!