Affetmek… Çoğu zaman kulağa yumuşak, hatta biraz da zayıf bir davranış gibi gelir. Oysa gerçek hiç de öyle değildir. Affetmek, insanın kendine karşı en güçlü duruşlarından biridir. Çünkü affetmek, unutmak değildir; yapılanı yok saymak hiç değildir. Affetmek, yaşananın sende bıraktığı yükü artık taşımamaya karar vermektir.
Hayat, kırılmalarla ilerler. Bizi en çok incitenler çoğu zaman en yakınımızdakiler olur. Bir söz, bir davranış, bazen bir suskunluk… İnsan kalbi, düşündüğümüzden çok daha hassastır. Ve kırıldığında, o kırığın içinden ya öfke büyür ya da anlayış. İşte affetmek, o iki yol ayrımında verilen en zor karardır.
Çünkü affetmemek ilk başta güçlü hissettirir. “Haklıyım” duygusu, insanı ayakta tutuyor gibi görünür. Ama zaman geçtikçe o haklılık, içten içe bir ağırlığa dönüşür. Sürekli aynı anıyı hatırlamak, aynı cümleleri zihinde tekrar etmek, aslında karşı tarafa değil, en çok kendine zarar verir. Affetmemek, görünmeyen bir zincirdir; insanı geçmişe bağlar.
Affetmek ise zinciri kırmaktır. Ama bu, karşındaki kişiyi aklamak anlamına gelmez. Herkes yaptığıyla yüzleşmek zorundadır. Affetmek, “olan oldu” deyip geçmek değil; “ben artık bunun esiri olmayacağım” diyebilmektir. Bu yüzden affetmek, başkası için değil, insanın kendi ruhu için yaptığı bir iyiliktir.
Elbette her şey affedilir mi? Bu sorunun tek bir cevabı yok. Bazı yaralar derindir, bazıları zaman ister. Affetmek bazen bir anda olmaz; bir süreçtir. İnsan önce kızar, sonra sorgular, sonra yorulur… Ve bir gün, o yükü taşımaktan vazgeçer. İşte o an, affetme başlar.
Belki de affetmenin en zor kısmı şudur: Affettiğinde, kontrolü bıraktığını hissedersin. Ama aslında tam tersi olur. Affettiğinde, kontrolü geri alırsın. Çünkü artık duygularını yöneten geçmiş değil, sensindir.
Sonuçta affetmek, bir başkasına verilen bir armağan değil; insanın kendine sunduğu bir özgürlüktür. Ve bazen en büyük cesaret, “artık bırakıyorum” diyebilmektir.