Sevgi, çoğu zaman hissedildiği sanılır ama aslında görülmek ister. İçimizde taşıdığımız o derin bağ kurma ihtiyacı, yalnızca var olmakla yetinmez; fark edilmek, anlaşılmak ve karşılık bulmak ister. Çünkü insan, sevildiğini bilmekten çok, sevildiğini hissetmeye ihtiyaç duyar. Ve hissetmek, çoğu zaman görünürlükle başlar.

Birine “seni seviyorum” demek kolaydır. Ama o sevgiyi davranışlara dökmek, asıl meseledir. Küçük bir hatırlayış, bir bakışta saklı ilgi, yorgunken sorulan bir “iyi misin?”… İşte sevgi tam da bu anlarda görünür olur. Söylenmeyen ama hissettirilen, gösterilmeyen ama beklendiği düşünülen sevgi ise zamanla eksik kalır. Çünkü insan zihni değil, kalbiyle bağ kurar.

Görülmeyen sevgi, zamanla şüpheye dönüşür. “Acaba gerçekten değerli miyim?” sorusu, sessizce içeri sızar. Oysa çoğu ilişkide sorun, sevginin yokluğu değil; ifade ediliş biçiminin yetersizliğidir. Herkes kendi sevme dilini konuşur ama karşısındakinin dilini anlamayı ihmal eder. Böylece iki taraf da sever, ama kimse tam olarak sevildiğini hissedemez.

Sevginin görülme ihtiyacı, bir zayıflık değil; insana dair en temel gerçeklerden biridir. Çocukken ebeveynimizin gözünde aradığımız o sıcaklık, yetişkinlikte de biçim değiştirerek devam eder. Partnerimizde, dostlarımızda, hatta bazen yabancıların küçük jestlerinde bile aynı şeyi ararız: Görülmek.

Belki de en büyük yanılgımız, sevginin kendiliğinden anlaşılacağını düşünmektir. Oysa sevgi, ifade edilmediğinde eksilir. Gösterilmediğinde silikleşir. Ve en acısı, zamanla varlığı bile sorgulanır hale gelir. Halbuki sevgi, paylaşıldıkça büyür; görünür oldukça derinleşir.

Sonuçta mesele, ne kadar sevdiğimiz değil; karşımızdakine bunu ne kadar hissettirebildiğimizdir. Çünkü insan, sevildiğini duymaktan çok, hissettiği yerde kalır. Ve en çok da, kendini gerçekten görülmüş hissettiği kalpte.