Mehmet Âkif birkaç yıldır kış mevsimini geçirmek üzere Mısır’a gitmeyi alışkanlık edinmişti. 1926’da tümüyle oraya yerleşmeye karar verdi. “Cemaatü’l Mısrıyye”de Türk edebiyatı dersleri veriyordu. Bu arada İslam Birliğini kurma hayalini gerçekleştiremeyeceğini de anlamıştı.

1935 yılında yeniden Türkiye’ye dönme kararı verdiğinde, ileri derecede hastaydı.

Atatürk, Âkif’in İslamcılığı yanında bağımsızlıkçı oluşunu daha fazla önemsiyordu. Özellikle İstiklal Marşı şairi olarak ona özel bir değer veriyordu.

Mısır’dan döndüğü yıl, geçim sıkıntısı çekmesin diye Mehmet Âkif’e hemen emekli aylığı bağlandı.

Ne yazık ki, bu emekli aylığını ancak beş ay alacaktı.

Takvimler 27 Aralık 1936 tarihini gösterirken üstat yaşamdan ayrıldı.

Atatürk, bazı çevrelerin, Âkif’in cenaze törenini bahane ederek gösteri yapılacaklarına ilişkin duyumlar almıştı.

Bunun üzerine İstanbul Üniversitesi Rektörüne bir telgraf çekerek, cenazenin istismar edilmemesi için gerekli önlemleri almasını istedi.

Buna göre Beyazıt Camii’nde cenaze namazı kılındıktan sonra Edirnekapı Şehitliği’nde toprağa verilecekti.

Gelgelelim aralarında Edebiyat Fakültesi öğrencilerinin de bulunduğu bir grup, cenaze namazından sonra Âkif’in tabutunu alıp kaçırdılar!

Cenazeyi Edebiyat Fakültesi’ne getirerek burada ikinci bir tören yaptılar. Merhum, ancak bundan sonradır ki, toprağına kavuşabildi.

Olayları Ankara’dan izleyen Atatürk’ün canı sıkılmıştı. Üniversite Rektörüne ikinci kez telgraf çekerek; “Sizi uyarmış olmama rağmen gerekli tedbirleri almayarak taşkınlığa meydan verdiniz!” biçiminde eleştirdi. Telgraf şöyle devam ediyordu:

“Taşkınlık yapan gençlere gelince: Yaptıklarını, İstiklal Marşı şairine gösterilmiş bir sevgi tezahürü olarak kabul ediyor ve kendilerini affediyorum. Hepsinin ayrı ayrı gözlerinden öperim!”

ATI ALAN ÜSKÜDAR’I GEÇTİ

Derler ki, Bolu Beyi’ne başkaldıran ünlü Köroğlu bir gün atını çaldırmış. Akıllı uslu, hızlı, soylu atını bulabilmek için diyar diyar dolaşırken, sonunda İstanbul’da at pazarında bulmuş. At satıcısına değerini sormuş, istenen parayı uygun bulduğunu belirmiş. Ancak önce şöyle bir binip atı denemek istediğini söylemiş. Ata binmiş; sahibini tanıyan akıllı hayvan onun hafifçe topuk vurmasıyla o anda fırlayıp gitmiş, gözden kaybolmuşlar.Kıyıya varınca, Köroğlu salcıya bol para verip bir an önce atıyla kendini karşıya, Üsküdar’a geçirtmiş...

At cambazı öfke ve çaresizlik içinde peşinden gitmeye kalkmış Köroğlu’nun.

At pazarındaki kalabalıktan biri öfkeli cambazın arkasından seslenmiş:

“Beyhude yere gidiyorsun. Atı alan Üsküdar’ı geçti. O adam Köroğlu’nun ta kendisiydi.

NEJAT UYGUR’UN ARMUTLARI!

Bazı meslekler vardır ki, o mesleğin insanları özel bir nitelikle donanmış olmaları gerekir. Sözgelimi bir veteriner hekimlik, aynı zamanda hayvansever olmayı gerektirir. Hekimlik, hümanist olabilmeyi gerektirir. İnsanı sevmeyen bir kişi hekim olursa, hastasına sadece kendisini meşgul eden gereksiz biri gözüyle bakar.

İşte o hekimlerden biri, bir üniversite hastanesinde Nejat Uygur’a rastlar. Karşısındaki kişinin yaşı başı, kimliği kişiliği onu ilgilendirmeden azarlar, iter kakar. Yaşlı sanatçı derdini anlatmak için her ağzını açtığında, lafını ağzına tıkar! Bir türlü anlaşamazlar. En sonunda, bu hekimin derdine derman olmayacağını anlayan ihtiyar usta, o öfkeyle muayene odasını terk etmek zorunda kalır. Hastaneden çıkar, doğruca gidip bir manav bulur. Manavdan iki kilo armut alır. Elindeki armut torbasıyla hastaneye döner; doktorun kapısını çalıp içeri girer, masaya bırakır.

Doktor hâlâ terstir:

- Nedir bu?

- Armut efendim.

- N’olacak? Ne demek şimdi bu?

- Bir şey demek değil efendim, içimden geldi, size ikramda bulunmak istedim. Afiyetle yiyin. Beğeneceksiniz, iyi armuttur.

Doktor ne diyeceğini bilemeden bakar öyle.

Nejat Uygur iyi günler diler, hızla ayrılır ordan. İçinden geçeni söylemiş olmanın hafifliği içindedir.