Balkanlar’da Osmanlıya başkaldıran Arnavut milliyetçilerinden bir grubun Recep adında bir başı vardı. Osmanlı askerleri, grubu bir dağda kuşatmış, ateş altına almıştı. Sıkışan grubun başı pabucun pahalı olduğunu anlayınca, sindikleri yerden seslendi: “Atmayın be more, hepimiz din kardeşiyiz! Teslim oluyoruz.” Teslim oldukları için de, az bir cezayla kurtuldular. Bir zaman sonra o, Recep adındaki Arnavut olayı başka türlü anlatıyordu: “More vallahi hepsini gebertecek idim. Ağladılar, ‘çoluğumuz çocuğumuz var’ dediler. Bağışladım zaptiyeleri.” Recep’in palavrasını dinleyenler arasında eski bir asker vardı ve olayın içyüzünü iyi biliyordu. Sonunda dayanamadı: “Atma be Recep!” dedi. “Din kardeşiyiz.” HIZLAN, CUMHURİYET’E PEYNİR ALIYOR Cumhuriyet gazetesi çalışanları için küçük bir kantin işletmesi kurulmuştu. Toptancılardan ucuza alınan kimi besin maddeleri uygun fi yatla elemanlara satılıyordu. Herkes memnundu bu durumdan; bakkallardan, marketlerden zamlı zamlı alınan besin maddelerini kendi kantinlerinden ucuza alabiliyorlardı. Gazetede bir tek kişi ilgi göstermiyordu kantinde satılan mallara. Onun ilgisini çekmek için özellikle peynir geldiği günler kendisine haber veriliyordu. Hızlan arkadaşlarını kırmıyor, gidip peynirin tadına bakıyor, ama her defasında almaya değer bulmuyordu.

O fi yata değil, peynirin kalitesine önem veriyordu. Kantinciler, en iddialı peyniri bile Doğan Hızlan’a beğendiremiyordu! Sonunda şöyle dediler: “Sizi toptancıya gönderelim, kendiniz seçin...” Hızlan bu öneriyi benimsedi ve toptancıya kadar gitti. Peynirci, açtığı tenekenin üstünden tattırmak istedi. Üstat tenekenin üstüne yağlı kalıplar dizildiğini biliyordu. O nedenle alttaki kalıpları da tadabilmek için peynirciden, burgu istedi. Burgu isteyince, toptancı, bir gurmeyle karşı karşıya olduğunu anladı ve ona başka teneke açtı. Hızlan tattığı örnekleri beğendi ve kantine gönderilmesini istedi.

Gazetedeki arkadaşları da Hızlan’ın seçtiği peyniri beğendi. Ancak fi yatı pek yüksekti, bu nedenle birçok kişi almaya yanaşmadı. Peynir kantinde kalakaldı. Tek alıcısı Doğan Hızlan’dı. O da hepsini tüketecek değildi. Önlem olarak Doğan Hızlan’ı bir daha toptancıya peynir almaya göndermediler. İBRAHİM ÇALLI HEYKEL DE YAPARDI Cumhuriyet döneminin en tanınmış ressamı olan İbrahim Çallı, resmin yanı sıra heykel de yapardı. Yaptığı Mitolojik bir çocuk heykeli evinin bahçesini süslüyordu. Üstat zaman zaman bu küçük heykeli para saklama aracı olarak kullanıyordu. Resim sattığında, eline geçen banknotlardan bir ikisini kıvırıp bu heykelin poposuna yerleştiriyor; sonra oradan alıp meyhanenin yolunu tutuyordu. Bunu da elbet karısından gizli yapıyordu... Bir gün yine devlet büyüklerinden birinin portresini yapmış, eline yüklüce bir para geçmişti. Kâğıt paraları bir kesekâğıdına doldurmuş, soluğu meyhanede almıştı. Arkadaşlarıyla oturmuş içerken, bu paraları karısına vermek niyetinde olmadığını, uzun bir süre sıkıntı çekmeden içebileceklerini anlatıyordu. Arkadaşlarından biri: “İyi de...” dedi, “bunca para o küçük heykelin poposuna sığmaz ki... Nerede saklayacaksın?” “Onu da düşündüm,” dedi Çallı. “Yahya Kemal’in heykelini yapıp dikeceğim bahçeye.”