18 Mart 1915 günü, Çanakkale Boğazı’nı geçmeye kalkışan Amiral J. de Robeck komutasındaki İngi liz ve Fransız donanmaları, ağır zayiat vererek başarısız kaldı. Düşman donanması yedi saat süreyle tüm boğaz tahkimatını ateş altına almışsa da, bu girişim, Mustafa Kemal komutasındaki kıyı topçusunun etkili karşı ateşi sayesinde sonuçsuz kaldı. Ayrıca bugünkü deniz savaşında Nusret mayın gemisinin döşediği mayınlar düşman donanmasına ağır kayıplar verdirdi. * Türk askerleri hem sürekli savaşmaktan hem de yokluktan çorap değiştiremeye fırsat bulamıyordu... Bazen altı ay boyunca ayaklarındaki çorapları değiştiremedikleri oluyordu. O kadar ki, ayaklarına yapışmış çorabı çıkarmaya kalkıştıklarında ayak derileri soyuluyordu! Bir defasında yine böyle ayaklarından çıkan çorapları torbalara koyup düşman tarafına atmışlardı. Torbalar o kadar fena kokuyordu ki, düşman askerleri yaklaşıp da ne olduğuna bakamıyordu! Ağır, pis koku burun direklerini kırıyordu! Sonunda Türklerin bilinmeyen bir gaz attıklarına karar vererek; Uluslararası Savaş Divanına şikâyette bulundular. Savaş kurallarına aykırı silah kullanıldığının saptanması ve Osmanlı’nın kınanması istenmişti. Böylece Mehmetçik’in kokuşmuş çorabı da savaş tarihine geçmiş oldu.
DURDU DURDU TURNAYI GÖZÜNDEN VURDU
Bir gün bir yerde ünlü avcılar toplanmış, birbirlerine başlarından geçen av serüvenlerini anlatıyorlardı… Anlattıklarının birazı gerçekse çoğu da düşseldi. İçlerinde yaşlı ve deneyimli bir avcı, hiç konuşmadan dinliyordu arkadaşlarını. Ötekilerin ilgisini çekti yaşlı avcının suskunluğu. “Niçin susuyorsun?” diye sordular ona. “İçimizde en deneyimli avcı sensin. Kim bilir ne serüvenler geçmiştir başından…” Yaşlı avcı arkadaşlarını kırmak istemedi. O da başından geçen bir olayı anlatmaya başladı: “Avcılığa henüz başladığım gençlik günlerimden birinde, elimde silah, yanımda köpeğim göl kıyısına vardım. Baktım bir turna uçuyor havada. Turnayı ayağından vurmak istedim. Nişan aldım, ateş ettim. Tam da o sırada hayvan gagasıyla ayağını kaşımak istemez mi? Saçma, kuşun bir gözünden girdi, öteki gözünden çıktı! Hayvan uçamadı, yere düştü! Köpeğim koşup getirdi turnayı. Baktım ki her yeri sağlam, yalnızca gözlerinden kan akıyor… Çok pişman oldum hayvanı vurduğuma. Onu yere bıraktım. Çırpınıyor, ama uçamıyordu… O çırpındıkça acı duyuyordum! Derken gökte bir bölük turna belirdi. Üstümüzde döne döne uçuyorlardı. Gelip yerde çırpınan turnanın yanına kondular. Kör turnayı aralarına aldılar. Kendi dillerinde ötüşüp anlaştılar. Sonra hep birlikte kanat çırparak havalandılar. Ben olduğum yerde donakalmış, yalnızca olup biteni izliyordum öyle. Bölük halinde uçup gittiler. Kör turnaya ses vererek yönünü bulmasına yardımcı oluyorlardı… İşte o gün bugün, turnalar hep katar katar uçar oldu. Onların böyle toplu halde uçmaları benim yüzümden…” Öyküden etkilenen avcılardan biri dayanamadı: “Helal olsun usta,” dedi. “Durdun durdun, turnayı gözünden vurdun!”