İkibin yılıydı. “Milliyet” gazetesinde görevli bir editör arkadaşım, bir yazı dizisi hazırlamamı istemişti. Konuyu kendi önerdi. Osmanlı döneminde dünyaya gözlerini açmış, Cumhuriyet döneminde yetişmiş, kendi alanlarında başarılı işler yapmış kadınlarla bir dizi röportaj yapacaktım.
Adlarını birlikte saptadığımız kadınları (şimdi birçoğu hayatta değil) tek tek aradım; röportaj için ikna ettim. Bir kişi dışında, hanımefendileri ikna etmekte güçlük çekmedim. Hepsi de hemen randevu verdi.
İkna etmekte güçlük çektiğim tek kişi, Ömer Seyfettin’in kızı Güner Elgen’di.
Güner Hanım o güne dek kendini edebiyat dünyasından da, basından da gizlemişti. Kimselerle, babası Ömer Seyfettin hakkında konuşmuyordu. Mısır kökenli bir subayla evlenmiş, kendine göre bir dünya kurmuştu. Avrupa-Mısır-Türkiye üçgeninde yaşamış ve sonunda İstanbul’a demir atmıştı.
Kendisiyle görüşmekte ısrar edince, “Röportaj vermem, fotoğraf çektirmem ama, buyurun bir kahve içelim...” dedi.
Evi Nişantaşı’ndaydı. Söylediği gün ve saatte kapısını çaldım.
Yanımda götürdüğüm, teyple fotoğraf makinesini görünce, dalga geçti: “Boşuna getirmişsiniz bu aletleri!” dedi. “Size söylemiştim, benden konu çıkaramazsınız.”
Bunu söylerken bile konuya başladığımızın farkında değildi.
Kahvelerimizi içerken tatlı bir söyleşinin içinde bulunuyorduk...
Fotoğraflarını çekmeme izin vermedi. “Ben size başka fotoğraf vereyim,” diyerek kalkıp öteki odadan, kedilerle çekilmiş fotoğraflar getirdi. Fotoğraftaki kadın, şimdikinden daha genç görünüyordu. Onları almakla yetindim.
Ancak söyleşimizde bir saatlik kaset doldu, ikincisini taktım.
Ömer Seyfettin’in trajik yaşamöyküsünü biliyordum ama, Güner Elgen’in anlattıkları başka bir boyut getiriyordu...
İçime sinen, yeni şeyler söylenen bir röportaj olmuştu.
Öteki röportajları da bitirince, götürüp sevgili arkadaşıma teslim ettim yazı ve fotoğrafları.
Gazetede yayımlanacağı günü beklemekten öte yapabileceğim bir şey yoktu artık.
Bekliyorduk... Sanırım uygun bir zamanı kolluyordu editör arkadaşım. Bu gibi gecikmeler basında olağan işlerdi, biliyordum elbet. Gelgelelim günler, haftalar geçiyor, yazılar yayımlanmıyordu. Gazetenin başında da o yıl, Yalçın Doğan bulunuyordu.
Bir gün, kadim arkadaşım hikâyeci Nursel Duruel’le Taksim’de bir pastahanede buluştuk. Pastahanede bir kişi daha vardı; o da arkadaşlarıyla gelmişti. Güner Elgen.
Yanına uğramak, bir türlü yayımlanamayan röportajımızın beklemekte olduğunu, bir gün mutlaka yayımlanacağını belirtmek isterdim ama, Güner Hanım’ı buna uygun görmedim. O da beni görmüş, arada bir öfkeli bir bakış fırlatıyordu masamıza doğru... Bu bakışlar bana karşı eni konu kızgın olduğunu söylüyordu.
Durumu Nursel’e anlattım; pastahaneyi terk etmemiz gerektiğini belirttim. O kötü bakışların altında daha fazla kalamazdım! Olası ki, kadıncağız kendisini dolandırdığımı sanıyordu!
Sevgili Nursel de içine düştüğüm duruma üzülmüştü. Benden ayrılıp eve döndüğünde, gazetenin yönetmeni Yalçın Doğan’ı arayarak tanık olduğu sahneyi anlatmış... Ömer Seyfettin’in kızının öfkeli bakışları nedeniyle, bulunduğumuz mekândan kaçmak zorunda kaldığımızı söylemiş.
Yalçın Doğan, Nursel Duruel’in kuzeniydi. Ablasından uyarı gelince, bekletilen yazı dizisini hemen gündeme almış!
Dizi yayımlandı ve birçok kişi Ömer Seyfettin’in bir kızı olduğunu o zaman öğrendi... Başka gazeteciler de kapısını çalmaya başladı o günden sonra...
Ama bir daha kendisiyle hiç karşılaşmadık. Okuyunca nasıl duygular yaşadığını öğrenemedim.
Yalnız beni o derin mahcubiyetten kurtaran Nursel Duruel’e teşekkür borçlanmış oldum!