Bulgaristan’dan göçüp Adapazarı’na yerleşen yedi çocuklu bir ailenin ortancasıydı. Adapazarı’nın bir dağ köyü olan Aktefek’te gözlerini dünyaya açtığında takvimler 1918 yılını gösteriyordu. Adını Abdülkerim koydular...
O, iki buçuk yaşında var yoktu henüz, işgalci Yunan ordusu Sakarya kıyılarına kadar gelip dayanmıştı. Bir gece, canlarını kurtarmak amacıyla, annesiyle dayısı çocukları alıp dağlara doğru yola çıktılar. Bunun için gecenin karanlığını beklemişlerdi. Yine de karartılarını fark eden işgalci askerler arkalarından ateş açtı! Annesi, Abdülkerim’e kurşun değmesin diye onu bağrına bastırarak sırtını düşmanın ateşine dönmüştü... O gece ölüm korkusu içinde Sakarya sularından geçmiş, canlarını kurtarmışlardı.
Gelgelelim küçük Abdülkerim, yerleştikleri köyde, komşu kapıya bağlanmış bir eşeğin çevresinde oynarken hayvanın çiftesiyle karnı delinmiş, bir kez daha ölümle burun buruna gelmişti.
Savaş bittikten sonra da bu yoksul göçmen ailesinin çilesi bitmeyecekti... En büyük düşmanları elbette yoksulluk ve açlıktı...
Büyük kardeşleri Devlet Demiryolları’nda çalışmaya başladı. Saat onarımı yaparak ekmek parasını çıkarmaya uğraşan babasıysa, kalan dört çocuğunu alarak bu kez de Eskişehir’e yollanacaktı. Saat onarımcılığı güzel iş diyeceksiniz ama, o yıllarda evinde ya da üzerinde saat bulunan insan sayısı o kadar azdı ki...
Böylece Abdülkerim, ilkokula Eskişehir’de başladı. İlkokulun dördüncü sınıfına kadar okuyan çocuk, bir yandan da okuma kitaplarındaki şairlere özenerek şiirler yazıyordu. Yazdığı bir şiirden dolayı okul müdürü Manastırlı Tahsin Bey ona mühürlü bir manzara kartpostalı armağan etti.
Ne yazık ki ilkokulu bitiremeden hayata atılmak zorunda kaldı Abdülkerim... Babası onu okuldan alıp önce berber, sonra da marangoz çıraklığına verdi.
Okuldan ayrılmıştı ama, şiir tutkusu sürüyordu. Rıza Tevfik, Mehmet Âkif, Tevfik Fikret, Nâzım Hikmet... en çok okuduğu şairlerdi. Ne yazık ki o yılların Eskişehir’inde istediği kitapları bulması pek mümkün olmuyordu. Bunun için ailece bir kez daha göç ederek, İstanbul’a gelmeleri gerekiyordu.
Otuzlu yıllardı, ailece büyük kente yerleştiklerinde. Tophane semtinde bir marangozhanede çalışmaya başladı Abdülkerim.
O artık çocukluk çağını geride bırakmış bir delikanlıydı şimdi. Her fırsatta Ankara Caddesi’ne yolunu düşürüyor, aradığı kitapları burada rahatlıkla bulabiliyordu. Suya susamış gibi kitap okumalara susamıştı adeta! Eline ne geçerse okuyor, okuduklarını da evinde biriktiriyordu. Akşamları marangozhaneden evine dönünce, yorgun argın da olsa, kitaplarını açar, gözleri uykuya yenik düşünceye dek okurdu.
İşte o sandıklar dolusu kitapları gün gelecek, yaşamının yönünü değiştirecekti.
Bir gün evini polisler bastı; bütün kitaplarına el konuldu... Polise göre, “vatanını satan kitaplar okuyordu” Abdülkerim! Oysa delikanlının en sevdiği ve onun gibi yazmaya özendiği Mehmet Âkif, “vatan şairi” sıfatını taşıyordu!
Yapılan yargılama sonunda on yıl ceza verildi delikanlıya!
Yattığı hapishaneler, toplumun dip sularında tanıdığı insanlar onun için başka bir tür birikim sağlayacak; yazacağı romanlara, hikâyelere kahraman olacaklardı.
Abdülkerim, ceza alıp da hapse düşmeden önce Adalet adında bir kızla arkadaşlık ediyordu. On altı yaşında, esmer güzeli bu kıza âşıktı. Cezaevine düşünce kız ona mektuplar yazmaya başladı. Ancak sırtında on yılın yükünü taşıyan Abdülkerim, kızı onca yıl bekletmenin haksızlık olacağını düşünüyordu. Bu düşüncesini ona da yazıp anlattı. Adalet vefalı, yiğit bir kızdı, “Beklerim” karşılığını verdi. Adalet, sevdiği adamı beklemekte kararlıydı ama, ne yazık, azrail izin vermedi buna! Bir yıl sonra genç kızı çekip aldı dünyadan...
Genç adam, ondan gelen mektuplarla yetinerek, yılları gün gün tüketmeye başladı mahpus damlarında.
İlk hikâyelerini yayımlamaya başladığında edebiyat tekniklerini bilmiyordu henüz. Orhan Kemal ona yol gösterecek, hikâye yazmanın inceliklerini öğretecekti.