“Bizim zemanımızda” Papazın Çayırı da denirdi. Adını, Ermeni Papazı Andon Hassunyan Efendi’nden almıştı. Yeri nerdeydi? Hasanpaşa tarafında, şimdiki Kadıköy Belediye binasının oralardı. Kurbağalı Dere, Papazın Çayırını ortasından ikiye bölerdi. Eski Salıpazarı, Fenerbahçe Stadı, ortasındaki dere...
Papazın Bağı adını almadan önce “Hadika-i Basarıye” namıyla bilinirdi. Ağaçlar öylesine çoktu ki bu korulukta, dalların arasından gökyüzü görünmezdi denilse mübalağa olmaz! Sayısız kuş yaşar korulukta, bahar aylarında yükselen bülbül sesleri yoldan geçenleri mest ederdi.
Mükeyyifat ehli bazı kimesneler, bu cennet köşesi bağiçeyi Papaz’ın mirasçılarından kiralar, yaz ayları boyunca çalgılı çengili âlem-i âb iderlerdü.
Bağ o kadar genişti ki, bir yanında sazlar çalınır, musiki üstatları icra-i sanat eyler; öte yanda Ahmet Fehim’in komedi ve vodvil tiyatrosu perde açardı.
Burada bir de meyhane vardı; bu meyhaneyi emekli bir deniz subayı işletirdi.
Ahmet Rasim Bey, Neyzen Tevfik, Osman Nihat Akın, Hafız Burhan gibi ünlü kişiler meyhanenin müdavimleri arasındaydı.
Ahmet Rasim Bey’in geldiği günlerde, meyhaneci, üstadın o mülezzez sohbetini ağız tadıyla dinleyebilmek için kapıyı kapalı tutardı.
Böyle bir gündü...
İçeri girmek isteyenleri, “kapalıyız” diye kapıdan çeviriyordu meyhane sahibi.
Israrcı bir müşteri: “Neden kapalısınız?” diye sordu.
Meyhaneci: “Cenazemiz var!” dedi kestirmeden.
Adam ikna olmamıştı: “Ama içeride oturanlar var! İçiyorlar işte...” diye karşı çıktı.
Ahmet Rasim Bey, meyhaneciyi kurtarmak için içeriden seslendi:
“Biz ailedeniz birader. Keyfimizden değil, kederimizden içiyoruz!”