1926 doğumluydu. Eyüp Ortaokulu’nu bitirdikten sonra hayata atılmış, ekmek parası peşinde koşmaya başlamıştı.
Değişik işlere girip çıktıktan sonra Babıali’ye matbaa işçisi olarak gelmiş, bir yayınevinde düzeltmenlik etmişti...
Bütün rüyası, Orhan Kemal gibi bir yazar olmaktı.
Bunun için hikâyeler yazıyor, yazıyordu. Şeytanın bacağını kırdığında, takvimler 1954 yılını gösteriyordu. İlk hikâyesi Türk Sanatı dergisinde yayımlanmıştı.
Bundan sonra hiç ara vermedi: Hikâyelerini, “Kuşlar Gibi”, “Kıvılcım”, “Bakışların”, “Unutulmayan”, “Kırmızı Kırlangıç”, “Taş”, “Kanatlı Çocuk” vb kitaplarında topladı.
Bir dönem umutla ödüllere katıldıysa da, yapıtlarına herhangi bir ödül verilmedi.
Ama o yazmaktan yüz çevirmedi. İşçilikten emekli olmuş, kendi parasıyla kitaplarını bastırıyor, kendi satıyordu.
Edebiyatın seyyar satıcısıydı. Şehir Hatları vapurlarında, Ortaköy pazarında, küçük bir tezgâh açıp şiirlerini, hikâyelerini satıyordu. Kitaplarını yeni baskılara ulaştırıyordu.
Güler yüzlü, iyimser, hatırlı, kanaatkâr bir insandı. Hatırını sorduğunuzda gözlerinin içi ışıldardı... Bir defasında, Yalvaç Ural’la birlikte bir hikâyesini seçip yayımlamıştık, bir banka dergisinde.
Telifini alması için telefon edip çağırdık. Çocuklar gibi sevinçliydi kendisini unutmadığımız için! İçtenlikle sarılıp yanaklarımdan öpüşünü hiç unutmam!
Ortaköy’deki seyyar satıcıları Belediye dağıtmış, ama kitap tezgâhına dokunmamışlardı.
Gururla anlatıyordu bu durumu. Ölünceye dek heyecanla koştu Ortaköy’e.
Bir zaman sonra hastalanmış, evinde yatıyormuş.
Haberimiz olmadı. Öldüğünde karısı, özellikle yazar arkadaşları cenazesine gelsin diye Eray Canbenk’e haber vermiş.
Ne yazık ki, ihtiyar ustanın veda gününden haberimiz olmadı!

“S..TI CAFER BEZ GETİR”

Dilimize yerleşmiş kaba bir söz vardır ki, aslında Divan şairi Tacizade Cafer Çelebi (? - 1515) için söylenmiştir.
“Bir acip kim, Tacizade tacına sen söz getir
“Necmi ikbal hâke düşsün, sıçtı Cafer bez getir”
Cafer Çelebi, çağdaşı olan öteki şairleri pek küçümser, hatta kendinden ötesini şairden saymazdı. Devlet katında görevli olduğu için Padişahlardan da ilgi ve iltifat görürdü.
Yavuz Sultan Selim’in yanında Çaldıran Seferine katılmış; Çaldıran Fetihnamesini Padişah ona yazdırmıştı. Ödül olarak da Şah İsmail’in karısıyla evlendirmişti Cafer Çelebi’yi.
Ama bu itibarı fazla uzun sürmedi. Sefer dönüşünde Yavuz Sultan Selim, asker içine nifak soktuğu gerekçesiyle Cafer Çelebi’yi idam ettirdi.
Çelebi’nin idamı üzerine onu sevmeyen şairlerden biri, adını gizleyerek, yukarıdaki ünlü dizeleri kaleme almıştı. Bu dizeler günümüze kadar yaşayagelmiştir. Halk dilinde sıkça kullanılır. Münasebetsiz bir söz söyleyen ya da bir iş yapan kimseler için söylenir.
Doların önlenemeyen yükselişi karşısında da bu sözü anımsayanlar vardır sanırım!