Cagalzade İtalyan asıllıydı. Babasıyla birlikte Piyale Paşa’nın eline tutsak düşmüşlerdi. İstanbul’a getirildiğinde Müslüman yapılıp iyi bir eğitim görmesi sağlandı. Osmanlı Devletine hizmetlerinden ötürü Kapıcıbaşılıktan Sadrazamlığa kadar yükseldi. Kanunî’ye ve oğullarına hizmet etti. Diyarbakır’da yakalandığı bir hastalıktan öldü.

Cagalzade Sinan Paşa’nın konağı, şimdiki İran Konsolosluğunun yerindeydi. Resimde, yokuşun sol başındaki binanın yerinde. Sakinleri devlet adamları olan Cağaloğlu ellili yıllara kadar seçkin bir İstanbul semtiydi.

Bilindiği gibi eski zamanlarda sadrazam ve vezir konakları, aynı zamanda devlet işlerinin yürütüldüğü yerlerdi. Saray’ın koltuk altında bulunan semt zamanla hükümet merkezi haline dönüşmüştü. Babıali demek, hükümet demekti. Cumhuriyet dönemindeyse seçkin aileler semti olarak tanınacaktı.

Cağaloğlu’nda ilk matbaa ise, şimdiki Vilayet Han’ın yerindeki ahşap bir evin bodrum katında kuruldu. Ondan sonra yaygınlaşan baskı makineleri, semti oturulur bir mahalle olmaktan çıkarmış, matbuat semti yapmıştır.

Osmanlının son sadrazamlarından Talat Paşa’nın evi de, Cağaloğlu’ndan Sultanahmet’e uzanan Nuruosmaniye Caddesinde bulunuyor.

BEŞ YÜZ ÇOCUKLU YAZAR: ALEKSANDER DUMAS

1802 - 1870 yılları arasında yaşadı.

Dünyanın en çok okunan, en çok mürekkep tüketen yazarlarının başında geliyordu. Tam bin iki yüz cilt kitap yazmıştı. Ama o bununla değil, beş yüz çocuğun babası olmakla övünürdü. Üstelik evlenmeyeceğini ileri sürüyordu. Sonunda sevgililierinden birinin tuzağına düşecekti. Sevgilisi, Dumas’nın piyasadaki borç senetlerini toplamış, ona, kendiyle evlenmezse hapse attıracağı tehdidinde bulunmuştu! Tabii üstat evlenme yolunu seçti.

Obur denecek ölçüde yemek düşkünüydü. Hikâye ve roman yazmaktaki becerisi kadar, yemeklere sos yapma becerisiyle de bilinirdi. İddia odur ki, bir öğünde havyar, karaciğer, balık, biftek, bıldırcın kızartması yanı sıra sebze yemekleri ve üzerine de peynir yerdi. Buna karşın iman ehli bir Müslüman gibi içki, kahve, sigara içmezdi. Bir de yazı yazarken yemeyi içmeyi unuturdu. Derler ki, Dumas’ya konuk gelen olursa, sol elini sallayarak hoş geldin der, sağ eliyle yazmayı sürdürürdü.

Yazarken de değişik alışkanlıkları vardı. Örneğin mavi mürekkeple hiç yazı yazmazdı. Yazının türüne göre kâğıdın rengiyle kalem değiştirirdi. Romanlarını mavi kâğıda yazardı. Şiirde yeşil kâğıt, dergilere yazdığı yazılarda da pembe kâğıt kullanırdı. Piyes yazarken, roman yazdığı masayı kullanmaz; divana uzanır, arkasına yastık koyardı.

Üstadın alışkanlıkları size gülünç gelebilir; ama Hatice’ye değil, neticeye bakmalı derim. Neticede bir kütüphane dolusu kitap kaleme alınmıştır. Bu da bir dünya rekoru!

Yazdıklarından elde ettiği telif ise beş yüz milyon frank tutarında bir paradır. Oysa ilk piyesi oynarken, kravat alacak parası bile yoktu garibin. Oyunun ilk gecesine katılmak için beyaz kartondan bir kravat yapmak zorunda kalmıştı! Oyun bittiğinde doğruca annesine koşmuş, göğsünü gere gere, bir gereksinimi olup olmadığını sormuştu! (Hayırlı evlat.)

Dumas bazen at sırtında, bazen de arabayla bütün Avruya’yı gezdi. Bunu yaparken de, beş ayrı gazeteye, hiç aksatmadan tefrika romanlar yazdı.

Yaşlandığında “kötü” huylar edindi: Şaraba alıştı, hafif kadınlarla düşüp kalktı, şarkı söylemeye başladı! Bu nedenle, yazar oğlu dahil, çevresi ondan uzaklaştı. Sefahat yüzünden servetini batırdı. Yaşamının son yılları yoksulluk içinde geçti. Evinin kirasını ödeyebilmek için ziynet eşyasını, hatta paltosunu rehin koydu.

Kamelyalı Kadın’ın yazarı Aleksander Dumas Fils ise, onun evlilik dışı çocuklarından biriydi.