Cemal Süreya’nın en belirgin kişilik özelliklerinden biri, övünmekten kaçınmasıydı. Çok önemli işlere imza atmış olsa bile, zorunlu olmadıkça söz konusu etmezdi. Açıklamak zorunda kalırsa, “Ben yaptım” demez de, “biz yaptık” demeyi yeğlerdi.

Üstadın bu özelliğine en güzel örnek, Çanakkale’de, Birinci Dünya Savaşı’nda kullanılan topları kurtarmış olması...

Cemal Süreya hayattayken bunu hiç gündeme getirmemişti. Ancak ölümünden bunca yıl sonra, kız kardeşinin anılarından öğreniyoruz.

Cemal Süreya maliye müfettişliği yıllarında bir gün görevle Çanakkale’ye gönderilir. Üstat otele yerleşir. Otel o gün çok kalabalıktır. Bu kalabalık dikkatini çeker. Otel görevlisine bunun nedenini sorar.

Otel görevlisi: “Efendim, bunlar demir tüccarı” diye açıklar. “Birinci Dünya Savaşı’ndan kalma topların satışı yapılacak; onları almak için geldiler.”

Cemal Süreya, bu açıklama karşısında irkilir!

Çanakkale savunmasında kullanılan ve her biri birer tarihi eser olan toplar, hurda demir işlemiyle satılacaktır!

Duyduğu rahatsızlıkla hemen odasına çekilir Cemal Süreya. Yazı makinesinin başına geçer, satış kararına itiraz mahiyetine bir rapor yazar ve vakit geçirmeden Ankara’ya ulaştırır.

Maliye Bakanlığı, müfettiş Cemal Süreya’dan gelen rapor üzerine topların satışını durdurur.

Demir tüccarları eli boş döner Çanakkale’den.

Bugün Çanakkale’de sergilenen o tarihi toplar, üstadın duyarlılığı sayesinde kurtarılmıştır.

SOKAKTA SAVRULAN BİR KÂĞIT PARÇASIYLA BÜYÜK BİR YAZAR OLDU!

1835 - 1910 yılları arasında yaşadı.

O dünyaya geldiğinde, Lincoln, henüz öküzle çift süren çıplak ayaklı bir köylüydü.

Ailesi yoksuldu. On iki yaşında babası ölünce, zaten nefret ettiği okulu bırakıp dizgici çırağı oldu. Evleri Mississippi Nehri’nin kıyısında olduğu için vahşi doğayla iç içe büyümüştü. Bu malzemeyi, ilerde yazacağı hikâyelerinde kullanacaktı. Çocukluğundan beri şakacı bir mizacı vardı. Bu özelliği annesine çekmişti. Tıpkı annesi gibi hayvanlarla da arası iyiydi.

Bir gün Hannibal kentinin sokaklarında dolaşırken, rüzgârın savurup getirdiği bir kitap sayfası ayağına dolaştı.

Bu küçük kâğıt parçası, onun yazgısını çizecekti...

Ayağına takılan sayfayı alıp okudu: Jean d’Arc’tan söz ediliyordu. Onun uğradığı haksızlık içine dokundu ve Jean d’Arc’la ilgili başka kitapları da bulup okumaya başladı. Bu ilgi yıllarca sürdü ve sonunda “Jean d’Arc’tan Anılar” diye bir kitap yazdı. Okurlar kitabı ciddiye alsınlar diye üzerine adını yazmadı.

Ayaklarına dolaşan bir kâğıt parçasından, dünya çapında bir yazar doğmuş oldu.

Kitaplarından ve konferanslarından kazandığı paralarla ticaret yapmak istiyor ama hep para batırıyordu. Para batırmaktan yılmıştı.Bir gün karşısına hayatının ikinci büyük fırsatı çıktı: Alexsander Graham Bell adında biriyle tanıştı; adam telefon makinesi icat ettiğini söylüyor, ona yatırım öneriyordu.

Twain, adamın iddiasına güldü! Hiç teller üzerinden uzaktaki biriyle konuşulur muydu? Buna inanacak kadar aptal değildi.

Böylece birkaç yüz dolarla milyonlar kazanma fırsatını kaçırdı, ama... bir arkadaşına verdiği ödünç yüzünden iflas etti, gırtlağına kadar borca battı!

Kitap yazarak ve konferanslar vermeyi sürdürerek yaşam kavgasını yürüttü.

Sonunda borçlarını temizledi. Rahata erdi. Bir vapur yolculuğuna çıktı. Yolculuk sırasında arkadaş olduğu birinin kamarasında gördüğü kız kardeşinin resmine âşık oldu ve o kızla evlendi.

Mark Twain’ın doğduğu yıl gökyüzünde Halley kuyrukluyıldızı ortaya çıkmıştı. Öldüğü yıl yine göründü Halley.

Ondan kalan kitapların geliriyle çocukları ve torunları refah içinde yaşamayı sürdürdüler.