Bugünün çocukları tabletlerle, akıllı tahtalarla, internetle büyüyor. Oysa 90’lı yıllarda okula gitmek bambaşka bir dünyaydı. Kimi zaman zor, kimi zaman da tatlı anılarla dolu…

Sabahları çalan çalar saat yoktu çoğumuzda, annemizin sesiyle uyanırdık. Kışın soğuk sabahlarında soba başında ısınarak hazırlanmak, ardından elde bir beslenme çantasıyla yola koyulmak günlük bir ritüeldi. Çantamızda sandviç değil; annemizin özenle koyduğu peynirli ekmek, belki yanında bir elma bulunurdu.

Okul yolları bugünkü kadar kolay değildi. Yağan karın içinde dizimize kadar bata çıka yürüdüğümüz günleri hatırlıyorum. Servis araçları yoktu çoğumuz için; ayakkabımız su çeker, yine de gülerek giderdik. Çünkü okul demek, arkadaşlarla buluşmak demekti.

Sınıfa girdiğimizde kara tahta bizi karşılar, tebeşirin tozu ellerimize bulaşırdı. Öğretmenin yazdığı her harfi dikkatle takip eder, defterimize geçirirdik. Silgimiz biterse, kâğıt parçalarını ıslatıp hataları silmeye çalışırdık. Teknoloji yoktu ama samimiyet vardı.

90’lı yıllarda okula gitmenin en güzel yanı ise arkadaşlıkların saf ve güçlü olmasıydı. İnternetten değil, teneffüs aralarından öğrenirdik hayatı. Bir lastik oyunu, bir misket, bir sek sek… Mutluluğun formülü buydu aslında.

Bugün geriye dönüp baktığımda, bütün o zorluklara rağmen içtenlikle şunu söyleyebiliyorum: 90’lı yıllarda okula gitmek, çocukluğun en saf hâlini yaşamaktı. Belki imkânlarımız azdı, ama mutluluğumuz çoktu. Ve o günlerin sıcaklığını bugünün hiçbir modern imkânı veremiyor.